De persconferentie deze week bevatte weinig nieuws. We waren er al op ingesteld dat de maatregelen langer zouden gaan duren. Volhouden, dat is altijd het moeilijkste van eenmaal ingezet gedrag, en volhouden is wat ons gevraagd wordt. Ik was er niet door van slag. Wij zijn thuis inmiddels een beetje gewend aan de nieuwe situatie en beginnen enige handigheid te ontwikkelen in maken en afstemmen van de dagschema’s, en dat is goed voor ieders humeur.

Toch begint, met name bij mij, langzamerhand ook enige zwaarte in te treden. Dat heeft alles te maken met mijn Brabantse roots. Onze psyche is en blijft lokaal, schreef een collega me, en ik weet wat hij bedoelt. De sterftecijfers uit Brabant zijn voor mij niet zomaar getallen, maar mensen uit de straat, namen uit het dorp.

Mijn vader, diep in de tachtig, houdt dapper stand alleen in zijn huis. Natuurlijk is hij soms eenzaam, maar hij redt zich wel. Ik bel hem dagelijks, soms twee keer per dag. "Weer twee bekenden," zei hij gisteren. "Hans, hier verderop uit de straat. En Harry, die ken je toch wel?" 

Wat doet de Corona-crisis met ons denken?
'Het filosofisch kwintet' van Human is er in normale tijden voor reflectie nadat het stof is neergedaald. Maar het zijn geen normale tijden en daarom proberen presentator Clairy Polak en denker des vaderlands Daan Roovers beurtelings de coronacrisis in dagboekvorm te duiden. Persoonlijk, verdiepend en met het immer urgente motto dat doorgronden belangrijker is dan het twistgesprek.

Duizend rode rozen bij de Sint Servatius kerk in het Brabantse Erp, waar zeven inwoners stierven door het coronavirus.

Verlengde kale tijd

Jazeker ken ik Harry. Ik zag hem vier weken geleden nog, in de kerk tijdens de carnavalsmis. Vier weken geleden, een ander tijdperk. Er leek nog niks aan de hand. De optocht werd afgeblazen vanwege de storm, dus we gingen die middag maar wat eerder naar het café. We houden die traditie nog altijd hoog in de familie. Het is elk jaar weer carnaval, en dus ook afgelopen jaar. Een paar dagen feestvieren om energie op te doen, en daarna een sobere tijd tegemoet te gaan (al houd ik me daar eerlijk gezegd niet altijd aan), zes weken, tot aan Pasen. 

Dit jaar duurt die kale tijd een stuk langer, en de sociale onthouding is uitgemond in isolatie. Het duurt. Maar we moeten volhouden. 
Geen karakter zonder Ausdauer, zou Nietzsche zeggen.