Mijn brugklasser voelt zich gekooid. Hij had nét een paar maanden zijn eigen leven in de buitenwereld. Zonder ouders, alleen met fiets, telefoon en pinpas. “Hoe laat ben je thuis van school?” “Eh, ik zie wel. Ik bel wel even. Doei!” Dat is vrijheid op je 12e en daar is nu niets meer van over. Corona-maatregelen komen bij pubers en jongvolwassenen het hardst aan: zij hebben die buitenwereld, inclusief het onduidelijke rondhangen met groepen leeftijdgenoten, het meest nodig. Binnen zitten en afstand houden is niks voor tieners.

Naarmate de maatregelen langer gaan duren en een anderhalve-meter wereld zijn schaduw vooruit begint te werpen, vroeg ik me af wat dan wel een goede leeftijd voor deze crisis is. Zeker niet 70-plus uiteraard. Ik ben ook niet jaloers op de jongeren die nu hun eindexamen zouden doen - die gun je toch een lange zomer van reizen en eindeloos feestgedruis. Of studenten die net klaar zijn met een studie in een sector die nu zo’n beetje plat ligt - de cultuursector, ik noem maar wat. Of de dertigers die heel druk daten omdat de biologische klok tikt. Ook niet fijn.

Wat doet de Corona-crisis met ons denken?
'Het filosofisch kwintet' van Human is er in normale tijden voor reflectie nadat het stof is neergedaald. Maar het zijn geen normale tijden en daarom proberen presentator Clairy Polak en denker des vaderlands Daan Roovers beurtelings de coronacrisis in dagboekvorm te duiden. Persoonlijk, verdiepend en met het immer urgente motto dat doorgronden belangrijker is dan het twistgesprek.

Waar was jij?

Het vooruitzicht van de lange adem die deze periode gaat vergen, valt de een duidelijk zwaarder dan de ander, en leeftijd is daarbij beslist een factor. Een vriendin van 24 maakt zich bijvoorbeeld niet zo’n zorgen: ook al duurt deze doffe tijd twee jaar, zei ze, ook daarná ben ik nog jong en heb nog jaren om in het cafe te slijten, als ik dat zou willen. Voor mijzelf (49) heb ik ook niet het idee dat ik in een cruciale leeftijdsfase zit, waarin ‘iets’ nu of nooit moeten gebeuren, wat niet op anderhalve meter afstand kan.

Je wordt niet alleen getekend door wat je meemaakt in je leven, maar ook door wanneer dat gebeurt. Een kennis van me uit Oost-Berlijn was 16 toen - na een paar weken rumoer in de de Berlijnse straten - de Muur viel. Dat politieke zelfvertrouwen heeft hem nooit meer verlaten en hij heeft sindsdien geen enkele externe autoriteit meer getolereerd, is mijn indruk. “Hoe oud was jij toen de muur viel?” vraag ik dan ook steevast aan Duitsers die ik beter wil leren kennen.

Hoe oud was jij tijdens de coronacrisis? Dat wordt over een aantal jaren een cruciale vraag bij nieuwe ontmoetingen.