In deze maanden van veel thuiszitten, weinig werk en het vooruitzicht dat dit in ‘het nieuwe normaal’ nog wel even zo zal blijven, ben ik nog steeds op zoek naar een duurzaam nieuw ritme. Vooral ’s avonds verveel ik me nogal snel, als ik eerlijk ben. Dan zit ik me bij wijze van spreken “voor ’t vensterglas onnoemelijk te vervelen en wou ‘k dat ik twee mensen was, dan kon ik samen spelen”, om maar eens een rijmpje te parafraseren van Michel van der Plas.

Wellicht ten overvloede: Van der Plas was een schrijver en dichter die leefde van 1927 tot 2013, auteur van talloze beroemde liedjes en sketches van onder meer Frans Halsema en Wim Sonneveld, cabaretiers uit de vorige eeuw. Corona nodigt uit tot nostalgie naar een goede oude tijd.

De titel van dat gedichtje is Spleen, wat zoveel betekent als een licht gevoel van depressiviteit of landerigheid. Een woord dat het wat mij betreft zou verdienen te worden toegelaten tot het Gezelschap van Geadopteerde Vergeetwoorden van het radioprogramma De Taalstaat van Frits Spits.

Wat doet de Corona-crisis met ons denken?
'Het filosofisch kwintet' van Human is er in normale tijden voor reflectie nadat het stof is neergedaald. Maar het zijn geen normale tijden en daarom proberen presentator Clairy Polak en denker des vaderlands Daan Roovers beurtelings de coronacrisis in dagboekvorm te duiden. Persoonlijk, verdiepend en met het immer urgente motto dat doorgronden belangrijker is dan het twistgesprek.

Elke dag zo'n gedicht

Ik vond het in de bundel Ongerijmde rijmen, dat werd samengesteld door Van der Plas. De ondertitel van de bundel is 'Een blik in de speelkamer van muzen en poëten', waarin de muzen soms in haar hemd en de poëten op kousevoeten verschijnen, en dientengevolge een sfeer van ongedwongen hartelijkheid en hatelijkheid heerst, welke geest en hart verfrist, en alle plechtigheid verjaagt uit vijf eeuwen Nederlandse poëzie.

Elke dag zo’n gedicht lezen, dat lijkt me een prima opmaat tot een nieuw ritme. Zoals ik ook begonnen ben mijn muziekkast te herwaarderen, door elke dag minstens een cd te draaien die ik in tijden niet heb beluisterd. Allemaal uitingen van de schoonheid en de troost, waarover ik al eerder schreef. Je kunt het er niet vaak genoeg over hebben in tijden van Corona.