Geduldig wachtend in de zon in de rij bij de bakker draait de mevrouw voor mij zich plotseling om en zegt: "Het lijkt wel oorlog, hè?" Ik schat haar een jaar of vijftig. Ik hoor het steeds vaker, die vergelijking met de oorlog. En oorlogstaal. We hebben het over het front, we applaudisseren voor onze helden.

"Wat doet u zo denken aan de oorlog," vraag ik voorzichtig. Ik ken mijn eigen felheid bij dit soort vergelijkingen. Misschien komt het doordat ik de dochter ben van een vader die in de Tweede Wereldoorlog ondergedoken heeft gezeten om het lot van zijn ouders en zijn zuster te ontlopen, die naar het concentratiekamp waren gedeporteerd. Of misschien komt het doordat de gruwelijke beelden van hedendaagse oorlogen en hun gevolgen, de aangespoelde vluchtelingen op Europese stranden, of de ellende in de kampen waar ze worden opgevangen als ze hun vlucht hebben overleefd, nog helder op mijn netvlies staan.

Wat doet de Corona-crisis met ons denken?
'Het filosofisch kwintet' van Human is er in normale tijden voor reflectie nadat het stof is neergedaald. Maar het zijn geen normale tijden en daarom proberen presentator Clairy Polak en denker des vaderlands Daan Roovers beurtelings de coronacrisis in dagboekvorm te duiden. Persoonlijk, verdiepend en met het immer urgente motto dat doorgronden belangrijker is dan het twistgesprek.

"Nou, dat we de hele tijd binnen moeten blijven, dat we niets meer mogen en eh…." - ze aarzelt even - "dat er iedere dag zoveel doden vallen."

"Dat is waar, maar misschien moeten we ook  proberen onze zegeningen te tellen," probeer ik nog. "We worden niet gebombardeerd, er staan geen sluipschutters op de daken, we hebben geen honger en eigenlijk ook geen vijand."

"En corona dan?"

"Dat is een virus dat ons allemaal, wereldwijd, overkomt en waartegen je je kunt wapenen door de juiste aanwijzingen op te volgen."

"Zie je wel, nu hebt u het zelf over wapens."

Ik geef het op. Ze heeft in zoverre gelijk, bedenk ik nadat ze me de rug heeft toegekeerd, dat het een bekend verschijnsel is dat een gemeenschappelijke vijand verenigt. En dat doet Corona. Ineens zitten we allemaal ademloos naar een toespraak van de koning te luisteren, of naar de minister-president, er heerst, nu we uitgehamsterd zijn, een prettig soort -wij-gevoel en de hulpvaardigheid is over het algemeen groot. Nog wel.

"Buiten oorlogstijd is dit een van de hevigste crises waar Nederland ooit mee te maken heeft gehad," hoor ik de minister-president ’s avonds zeggen. Daar kan ik het wel mee eens zijn.