Lucky

Lucky (37) is een singer-songwriter uit Amsterdam. Zijn muziek staat vooral bekend om de beeldende teksten. Met Lucky’s single ‘Ik heb een meisje’ behaalde hij in 2010 een top-10 hit.

Wat heb je gestudeerd?
Ik heb Engelse literatuur gestudeerd. Bij ons thuis was het heel vanzelfsprekend dat je ging studeren. In mijn hoofd lag er geen andere optie op tafel. Tegenwoordig denk ik daar heel anders over.

Ik ben ooit begonnen met de bachelor Communicatiewetenschappen, maar ik wilde toch liever iets studeren dat dichter bij mijn persoonlijke interesses lag. In die tijd was ik veel bezig met de Engelse literatuur, zo las ik bijvoorbeeld romantische gedichten, Edgar Allan Poe en werk van de zusjes Bröntes. 

Hoe kijk je terug op je studiekeuze?
Soms denk ik dat ik beter helemaal niet had kunnen studeren, omdat ik in mijn studententijd al heel graag muziek wilde maken. Ik vond school maar een geïsoleerd systeem en bovendien wat saai. Achteraf gezien is mijn achtergrond in de literatuur waarschijnlijk een geheim wapen geworden in mijn poging om een goede songwriter te zijn.

Hoe hebben je studie en je baan je leven verrijkt?
Volgens mij heb ik als professioneel songwriter een late start gehad in de muziekwereld. Dat komt door het studeren. Maar nu zie ik in dat dat mij onderscheidt van de rest. Mijn teksten zijn goed dankzij mijn studie. 

Ook word ik gevraagd voor bepaalde optredens die ik niet zou hebben kunnen doen zonder mijn academische achtergrond. De academische wereld is een soort subcultuur, met een eigen taal. Een soort slang die je moet begrijpen en spreken om op sommige plekken welkom te zijn. 

Mijn baan als muzikant heeft mijn persoonlijke leven op ontelbare manieren verrijkt. Het heeft me toegestaan om mijn gedachten te begrijpen en die van anderen. Het heeft me een gevoel van doelgerichtheid gegeven en veel vrijheid om volgens mijn eigen interesses te leven. Artiest zijn bracht me ook in contact met de wereld. 

Zingen geeft me de kracht om verschillende lagen van klasse, ruimte en macht te doorbreken. Zelfs de basisregels van de samenleving. In het theater is de nar het enige echt vrije personage; hij mag de verhaallijn niet veranderen, maar hij is de enige die toegang heeft tot zowel de straten als het hof van de koning. Al dansend en grappen makend spreekt hij de waarheid zonder zijn hoofd te verliezen.