Als er een ding duidelijk is na een week versoepeling van de coronamaatregelen, is het dat de anderhalvemetersamenleving voor geen meter werkt. We zien het op straat, in het openbaar vervoer, en in de supermarkt. En, vorige week, ook in het museum. Ik was met vrienden uit Brabant in het Rijksmuseum. Het was hun eerste uitje sinds drie maanden isolatie, waarin de tijd werd gedood met, onder meer, het bestuderen van de catalogus van de bejubelde expositie Caravaggio-Bernini. En vorige week was het zover, we konden erheen. 

"Bereid je goed voor en ga zorgeloos een dagje uit! Koop je toegangskaartje online," waarschuwt de website van het Rijksmuseum, dus boekten ze een tijdsblok waarop we zouden worden toegelaten. Dinsdag van 15.00 uur tot 17.00 uur waren we van harte welkom. Dus stonden we om kwart voor drie in de rij.  

Na een half uur werden we benaderd door een suppoost: "Komt u voor de tentoonstelling Caravaggio-Bernini?"
"Ja, we hebben geboekt. En we komen speciaal voor die tentoonstelling, want de Nachtwacht kennen we intussen wel."
"Dan hebt u pech gehad, want dat gaat u niet meer redden. Er zijn te veel mensen." Dat was al wel duidelijk, gezien de rij van het Atrium tot de Philipswing. "Maar hoe kan dat, we hebben toch een speciale tijd toegewezen gekregen?"
"Tja… U kunt wel de rest van het museum in."

Wat doet de Corona-crisis met ons denken? Het Filosofisch Kwintet van Human is er in normale tijden voor reflectie nadat het stof is neergedaald. Maar het zijn geen normale tijden en daarom proberen presentator Clairy Polak en denker des vaderlands Daan Roovers beurtelings de coronacrisis in dagboekvorm te duiden. Persoonlijk, verdiepend en met het immer urgente motto dat doorgronden belangrijker is dan het twistgesprek.

In de zomer van 2019 stonden mensen nog dicht op elkaar in de rij voor een bijzondere tentoonstelling over Rembrandt. In de anderhalvemetersamenleving lijkt dat ondenkbaar.

U bent gewaarschuwd

"Maar we zijn speciaal uit Brabant gekomen," probeerden mijn vrienden nog.
"Ach meneer, er zijn ook mensen uit België en Friesland gekomen en die moeten we ook teleurstellen."

Omdat we niet helemaal onverrichter zake terug wilden keren, zijn we toen toch nog even de nieuwe aanwinst gaan kijken, het Bloemstilleven met een keizerskroon in een stenen nis van de zeventiende-eeuwse schilder Jacob Vosmaer. Mooi wel, maar niet iets om speciaal moeite voor te doen.   

Op weg terug naar de uitgang zagen we dat de rij inmiddels was opgelost, dus liepen we hoopvol naar de ingang van de zaal met de expositie waarvoor we waren gekomen. Afgesloten. "We hadden niet verwacht dat er zoveel mensen voor de tentoonstelling zouden komen," zei de Cerberus voor de ingang.  

U bent gewaarschuwd.