Terwijl in de kranten het ene dappere tegengeluid over het andere buitelt, vangt buiten de lente aan. Al diverse keren is mij gevraagd om even lekker de knuppel in het hoenderhok te gooien. Wie beslist er eigenlijk bij schaarste op de IC? Waarom leggen we de hele samenleving plat voor een aantal hoogbejaarden? En: Is het economische offer dat we moeten brengen niet te groot?

Vooropgesteld: elke vraag mag worden gesteld. Maar, wel op het juiste moment en op de juiste plaats. De vraag naar keuzes op de IC is relevant, maar precies níet een onderwerp voor publiek debat - zie ook de uitstekende column van Asha ten Broeke hierover (achter betaalmuur). Het is zeker een vraag waarover met een aantal artsen-collega’s na wordt gedacht, maar dat is vooralsnog geen zaak voor politieke meningsvorming.

De vraag over de hoogbejaarden is de verkeerde, want de drijvende kracht achter dit beleid is niet het redden van een aantal levens; dat is de druk op de IC (waar zelden tachtigers liggen) en het kopen van tijd.

Wat doet de Corona-crisis met ons denken?
'Het filosofisch kwintet' van Human is er in normale tijden voor reflectie nadat het stof is neergedaald. Maar het zijn geen normale tijden en daarom proberen presentator Clairy Polak en denker des vaderlands Daan Roovers beurtelings de coronacrisis in dagboekvorm te duiden. Persoonlijk, verdiepend en met het immer urgente motto dat doorgronden belangrijker is dan het twistgesprek.

Bezoekers van het Vondelpark worden ontegenzeggelijk herinnerd aan social distancing.

Misplaatste stoerheid

En natuurlijk is ook die economische vraag legitiem. Maar: moet dat nu? Ik bedoel, kunnen of konden we op dit moment echt anders? De vraag nu is eerder: hoe krijgen we de boel op enig moment weer op gang en welke activiteiten krijgen dan prioriteit? Welke keuzes maken we op dát moment: onderwijs, economie, sociaal leven, handel - wat moet het zwaarst wegen?

Ik laat deze wedstrijd in misplaatste stoerheid vandaag aan me voorbijgaan, en ga het Vondelpark in - voor mij valt dat onder ‘een frisse neus halen’ in mijn eigen buurt. Het park is (via twee gecontroleerde hoofdpoorten) open; rustig is het er niet. Maar in het park is het gemoedelijk. Op een enkeling na - die daarop vriendelijk wordt aangesproken - gedraagt iedereen zich voorbeeldig. En ik herken de stelling van Norbert Elias dat men een beschaving herkent door de overgang van Fremdzwang naar Selbstzwang. Geen externe dwang, maar zelfbeperking.

Dat brengt ons op dit moment verder dan leuke tegendraadse ideetjes.