Karo (29) uit Beverwijk heeft een complexe posttraumatische-stressstoornis (cptss) en is uitbehandeld. Haar psychisch lijden is uitzichtloos en ondraaglijk, verder leven wil ze niet meer. Daarom is ze een euthanasietraject gestart. Xena Maria Evers volgde haar in de laatste maanden richting haar zelfgekozen dood.

Deze documentaire bevat heftige verhalen die als schokkend ervaren kunnen worden.

Het is niet dat Karo per se dood wil, ze wil alleen niet meer op deze manier verder. Het vooruitzicht dat ze nog tientallen jaren van crisis- en gesloten opnames voor de boeg heeft, onder de medicijnen zit en experimentele behandelingen moet ondergaan, om alsnog weer af te glijden en zichzelf te beschadigen, is iets wat ze pertinent niet wil. In haar relatief korte leven heeft ze zo’n 200 hulpverleners gezien. In februari 2022 besluit ze voor euthanasie te willen gaan. Ze is klaar hier op aarde, ze wil rust.

Karo woont zelfstandig in een appartement in Beverwijk. Wanneer het niet goed gaat  - ‘pittig depressief’ noemt ze dat - ligt het huis vol afwas en afval. Bovendien verwaarloost ze zichzelf. ‘Zelfhaat maakt meer kapot dan je lief is,’ zegt ze hierover. Werken kan Karo niet en ze is daardoor veel thuis bij haar ‘hulpkat’ Juna. Slapen is een probleem, vanwege herbelevingen van haar trauma, paniekaanvallen en nachtmerries. Soms gaat het zo slecht, dat ze zich vrijwillig laat opnemen. In de zomer ervaart Karo litteken-stress, of ze korte mouwen moet dragen waardoor littekens van haar zelfbeschadiging zichtbaar zijn.

Bij Karo thuis, met links van Karo de uitvaartondernemer en rechts in beeld haar moeder.

Toelevend naar de beoogde einddatum 2 december wil Karo nog een aantal dingen doen voor de laatste keer. Afspreken met vriendinnen, haar eigen uitvaart vormgeven, een tattoo zetten en een concert bezoeken van haar lievelingsband Within Temptation. Vlak voor hun optreden in Amsterdam ontmoet Karo zangeres Sharon en gitarist Ruud, waar ze haar wens uit de doeken doet.  

Met Karo wil goed dood wil HUMAN laten zien wat het inhoudt om als jongere ondraaglijk psychisch te lijden en de afhankelijkheid van anderen voor een menswaardige dood. Nagenoeg tot het einde blijft Karo in onzekerheid of haar verzoek wordt ingewilligd of niet. Filmmaker Xena Maria Evers volgt haar op de huid in de laatste maanden en laat zien waarom Karo het belangrijk vindt om afscheid te nemen en dingen voor de laatste keer te doen. Door haar te volgen in deze laatste onzekere fase wordt een beeld geschetst van een euthanasietraject in Nederland. Wat brengt zelfbeschikking en de regie op je eigen dood? Hoe reageert haar omgeving op haar doodswens? En waarom wil ze dit eigenlijk laten zien?