In de ban van de bultrug

In de ban van de bultrug

Net als alle andere dieren worden bultruggen geboren en gaan ze weer dood. Maar oh wee, als ze dat laatste doen in het zicht van de Nederlandse kust. Zoals de nog vrij jonge bultrug, die na een verkeerde afslag in de Noordzee op 12 december strandde op de Razende Bol, een zandplaat bij Texel.

Dezelfde dag wordt de walvis ontdekt en nemen belangstellenden en een klein groepje deskundigen poolshoogte. Het dier is dan eigenlijk al hopeloos verloren. Een walvis kan niet langer dan 12 tot 24 uur op het droge liggen zonder dat de spiermassa onherstelbaar beschadigd wordt.

De volgende dag krijgt de bultrug in een programma van Radio 2 opeens een naam - Johannes - waarmee de weg vrij is hem menselijke eigenschappen toe te dichten. Johannes is zielig en mogen we niet aan zijn lot overlaten. Cameraploegen krioelen rond het zieltogende dier. Burgers bellen de media. Journalisten bellen biologen. En ze bellen de burgemeester van Texel ’s nachts uit haar bed.

Na de mislukte reddingspogingen wordt de sfeer grimmig. De dood van Johannes leidt tot een hype op de sociale media. Mensen worden ernstig bedreigd. Belangengroepen beschuldigen anderen Johannes vermoord te hebben. Er wordt een persconferentie gehouden. Er is een stille tocht. De minister wordt naar de kamer geroepen. Kortom: het land is in rep en roer.

Een half jaar na deze gebeurtenissen kijkt Medialogica terug en vraagt zich af hoe het beeld in de media zo ver verwijderd kon raken van de werkelijkheid.

Door: Cees Overgaauw en Maud van de Reijt

Foto door John Smit.