Een film van Marjoleine Boonstra

Gezichten kijken je aan, pubers die verder willen, bijna kinderen nog. Tot nu toe zijn deze leerlingen van de praktijkschool gesteund door het onderwijs, maar wat hierna? Ze verlaten straks school zonder diploma, maar met een ontroerende veerkracht.

In Spiegeldromen gaan jongeren uit het praktijkonderwijs de confrontatie aan met zichzelf, door in gesprek te gaan met hun spiegelbeeld. Onbevangen vertellen ze over de kwetsbare kanten van hun bestaan en dromen ze over de toekomst: professioneel vuurwerkafschieter worden, het bedrijf van mijn vader overnemen "maar dat gaat niet lukken want daar ben ik niet slim genoeg voor," op vakantie naar Parijs. In de stiltes die vallen vertellen hun ogen het verhaal verder. Ze nemen ons mee op een emotionele rollercoaster door hun levens.

Samen met de docenten, die dezelfde confrontatie aangaan, moeten de leerlingen de balans zien te vinden tussen carrièrekansen en emotionele bagage. Want na school is de toekomst voor de meeste van deze jongeren onzeker en blijft de deur van werkgevers veelal gesloten. 

'En dan vertellen ze: "Dat kan niet." Dan krijg je wel een dikke schok door je lijf.'

In Spiegeldromen ontstaat een beeld van pubers met een vaak schrijnende achtergrond maar zonder zelfmedelijden. Zonder uitzondering willen ze iets van hun leven maken. 'Het leven is zwaar, maar ik hou wel van het leven.' (Franco, 17)