Holland Doc: Jeroen Jeroen

Een documentaire van Petra Czisch-Lataster en Peter Lataster

donderdag, 31 mei 2012 22:55 Nederland 2

Bookmark and Share

Naar de online stream: klik hier

Vorig jaar was de 18-jarige gehandicapte Brandon volop in het nieuws. In de instelling waar hij woonde werd hij dagelijks vastgebonden aan de muur van zijn kamer. Dit leidde tot veel commotie en riep vragen op als: Hoe bied je menswaardige zorg en is dat wel vol te houden?

Niet doen, Jeroen
"Nee Jeroen, leg dat neer." "Laat die tafel maar staan." "Raap dat eens even op." "Doe eens voorzichtig." Tijdens het wachten op de bus die de autistische Jeroen naar de opvang brengt, herhaalt zijn moeder het bijna als een mantra: niet doen, Jeroen. Niet doen, niet doen, niet doen. De  kijker ervaart aan den lijve hoe lang een paar minuten dan kunnen duren.

Prikkels
De 15-jarige verstandelijk gehandicapte Jeroen woont bij zijn moeder. Overdag is hij in een opvang. Het weekend brengt hij door bij zijn vader. Vanwege zijn autistische aandoening is Jeroen zeer gevoelig voor prikkels en heeft hij voortdurend zorg en begeleiding nodig. Regisseurs Peter Lataster en Petra Lataster-Czisch volgen gedurende vier maanden het leven van de puber, zijn moeder Anita en zijn vaste begeleider Kevin. Dicht op de huid gefilmd en zonder commentaar tonen zij hoe Jeroen zijn omgeving stelselmatig op de proef stelt.

Ontregelen
Jeroen is aanhankelijk, charmant en geestig. Maar hij is ook onhandelbaar en bijzonder bedreven in het ontregelen. Voortdurend is de graatmagere tiener dingen aan het verstoren, kapotmaken en omverwerpen. In de openingsbeelden gooit hij net zolang een grote, blauwe bal in de lucht totdat die vastzit in een boom. Met een voldane glimlach loopt hij naar de camera: het is hem gelukt. Monter komt Kevin aandraven om de bal uit de boom te halen, zoals hij later schoenen en kleren uit de bosjes plukt, en puzzelstukjes en boterhammen van de vloer opraapt. Maar zelfs hij wordt soms tot wanhoop gedreven als Jeroen zich van zijn meest onhandelbare kant laat zien.

'Jeroen Jeroen' is een ode aan hen die met grote inzet en toewijding hulp en begeleiding bieden aan mensen die niet in staat zijn op eigen benen te staan.

'Jeroen Jeroen' is geproduceerd door IDTV Docs in opdracht van Stichting Philadelphia Zorg.

'Jeroen Jeroen' werd op het IDFA 2011 genomineerd voor Beste Nederlandse Documentaire.

Regisseurs Peter Lataster en Petra Lataster-Czisch ontvingen in 2011 een Gouden Kalf voor hun documentaire over (schoon)ouders Ger en Hermine Lataster 'Niet Zonder Jou'.

De foto van Jeroen is gemaakt door Petra Czisch-Lataster.

Reacties

Naar de website: http://www.human.nl/jeroenjeroen

E-mail: human@omroep.nl

Wat heb ik een respect voor Kevin! Wat een ontzettend leuke jongen, goede persoonlijkheid! Ook ik vond het ook jammer hoe de andere collega's reageerden toen hij om raad vroeg, ze mogen blij zijn met zo'n top collega!!

0

emke

18 november 2013

Indrukwekkende documentaire. Ik heb heel veel respect voor Jeroen's moeder en Kevin. Het geduld dat jullie opbrengen, en het consequent zijn, petje af. Ik kan daar i.v.m. mijn autistisch zoontje nog veel van leren. Dank voor deze mooie documentaire!

0

Jolanda W.

02 april 2013

ook ik de scene gezien met moeder en ben ook verbaasd.
hoe kun je zo kil zijn zeg! ik werk met kinderen en juist liefde en humor hebben ze nodig. verplaats je in het kind!
breng hem bij mij please!

0

Marieke D.

28 november 2012

Ook ik was geraakt door deze docu. Kevin, je bent echt een superbegeleider, fantasrisch. Ik had niet het gevoel dat je heel erg gesteund werd door je collega's toen je om raad vroeg. Dat is zo nodig in het werk dat jij doet. Ik wens jou kracht en wijsheid. Je bent een kanjer!

0

Gerda

28 november 2012

Moeder, ik voel je onmacht, wat zul je al veel meegemaakt hebben met Jeroen. Ik heb heel veel respect voor jou en voor Kevin, ontzettend knap hoe jullie je best doen om er het beste van te maken.

0

Sandra1111

26 november 2012

Prachtige docu! Ik wens alle goeds voor Jeroen en zijn moeder en bedankt dat jullie een openhartige inkijk gaven in jullie leven. Ruben.

0

Ruben de Groot

25 november 2012

Indringende documentaire, veel respect voor moeder, zo zwaar te leven in een situatie waarin je ondanks welke inspanning dan ook geen verdere ontwikkeling kan verwachten met je kind. Dat ook fysiek steeds sterker wordt. Ik snap dat het op een gegeven moment dan thuis niet meer gaat.
Kevin is ook een topper! Hij en zijn collega's hebben echt geen makkelijke baan en vast ook voor een karig salaris. En denk je eens in dat een Kevin door bezuinigen 4 Jeroens moet begeleiden. Kinderen ongelukkig, Kevin gaat een andere baan zoeken. Ik hoop dus dat Den Haag ook gekeken heeft.

0

Jolanda40

25 november 2012

heb vandaag voor het eerst de documentaire Jeroen Jeroen gezien.
Wat een geduld hebben Kevin en zijn moeder.
Ik neem mijn petje voor deze 2 mensen af want ik zou het niet kunnen.
Zoals Kevin met hem omgaat is voor zo'n jonge begeleider zeker een dikke pluim waard en ook zijn moeder.
Dat hij af en toe apart gezet moet worden is zeker noodzakelijk want dan kan hij even tot rust komen.
Nogmaals ik heb met grote bewondering naar deze documentaire zitten kijken.

0

christa witte

24 november 2012

Hulde voor deze Docu. Het raakt mij enorm hoe deze mensen te werk gaan, Dmv aanmoedigen- corrigeren- standvastigheid etc..


Geraakt!

0

Surfer

24 november 2012

- Toon respect voor andermans mening;
- De reactie moet betrekking hebben op de inhoud van het nieuwsbericht;
- Reageer met korte bondige teksten;
- Racistische teksten of ander haatzaaiend materiaal wordt verwijderd;
- Speel niet op de man.

0

christa witte

24 november 2012

Ik zie nu de documentaire via Tv en heb veel respect gekregen voor de verzorgers en de moeder (?), ze lijkt die puber bijna niet meer aan te kunnen.
Mij bekroop het gevoel (scene bij moeder thuis) van 'geef de klotepuber eindelijk eens een hard klap voor z'n kop zodat hij grenzen leert', hij ligt haar met z'n benen bijna karatetrappen tegen het hoofd te geven!!!

Doodvermoeiend, zo'n kind.

0

Chris77

24 november 2012

Ik was ontroerd door Jeroen, hij is erg lief. Ik vind het heel erg dat ze hem opsloten in een isoleer, hij heeft het al moeilijk genoeg en kan zich niet goed uiten. Jeroen verdient veel meer liefde en geen straf, of iets dat hij kan ervaren als straf. Hij moet niet worden geforceerd puzzels te maken of dergelijke als hij laat merken daar geen zin in te hebben, er moet veel meer naar hem gekeken worden, naar wat hij zelf wil en leuk vindt, en buiten zou er ook met hem gespeeld moeten worden in plaats van hem in een kooi te stoppen en dat hij daar maar eenzaam alleen moet gaan spelen. Ik vond de moeder van Jeroen erg lief en geduldig, ik vind het heel erg dat Jeroen nu in een instelling is gedumpt. Jeroen heeft een omgeving nodig die voor hem zorgt uit liefde, en niet omdat het hun werk is. En wanneer mensen toch om die reden met hem om hebben te gaan, moet dat veel respectvoller. Hij is een mens, hij hoort niet in hokken of kooien, je ziet hoe ellendig hij zich daardoor voelt wanneer hij eruit komt. Ook werd er soms niet op hem gereageerd wanneer hij contact probeerde te maken, dan dacht ik godverdomme negeer dat kind niet, op die manier draag je er zelf aan bij dat hij steeds "vervelender" gaat doen voor een stukje aandacht. Jeroen, ik wens je alle geluk van de wereld toe, je bent lief. Ik heb zelf ook autisme, ik ben wel normaal begaafd maar ik weet heel goed hoe het voelt als mensen je niet begrijpen, je buitensluiten figuurlijk en letterlijk, en je behandelen alsof je een beest bent. Knuffel, Kirsten

0

Kirsten

16 augustus 2012

Ik werk zelf met volwassenen met autisme en vond het een erg indrukwekkende uitzending. Ik heb veel respect voor ouders en begeleiders van Jeroen. Wat een kanjers!

Ik kan nergens over oordelen want ik ken de achtergrond van Jeroen niet, weet niet wat er allemaal al geprobeerd is.

Wat ik zag was dat moeder zo neutraal mogelijk reageerde. Gevoelens van andere mensen zijn ingewikkeld voor mensen met autisme. Dat neutrale reageren is in mijn ogen best lastig met het gedrag wat hij laat zien. Hoezo geen moederliefde? Ze is zijn moeder, geen robot, past haar leven op Jeroen aan, met alle zorgen die ze om hem heeft, voedt hem thuis op tot zijn 15de, wat mij niet gemakkelijk lijkt met het gedrag wat hij laat zien. In mijn ogen verdient ze een lintje.

Ook alle lof voor Kevin, wat een topper ben jij, met je geduld, je aandacht, je kalmte.

En de negatieve reacties op de prikkelarme ruimte, daar kan ik helemaal niks mee. Hij gaat daar naartoe voor zijn rust, even op adem komen, weer opnieuw beginnen.

Het enige nadeel vond ik de prikkels van het gebouw. Speelgoed op de kast, stoelen overal. Voor een autist kan elke prikkel teveel kan zijn, dan is dat in mijn ogen niet handig.

Sommige mensen reageren met dat er niet tegen of met Jeroen gesproken wordt. Ik denk dat daar een reden achter zit. Dat hij bijvoorbeeld niks kan met de antwoorden. Mensen met autisme scheppen op alle mogelijke manieren zoveel mogelijk duidelijkheid voor zichzelf omdat de wereld zo ongestructureerd is en dat moeilijk voor ze is. Iemand met autisme kan er dus meer baat bij hebben om geen antwoord te krijgen omdat het antwoord juist meer vragen oproept dan duidelijkheid geeft.

Met deze blik heb ik naar de uitzending gekeken.
Hulde aan de makers van deze productie en aan alle mensen die hieraan meegewerkt hebben; de ouders van Jeroen, Kevin en Jeroen in het bijzonder.

0

Belangstellende

16 augustus 2012

jammer dat mensen oordelen over de situatie maar niet het geheel weten met alle ins en outs en wat er allemaal al wel en niet geprobeerd is.
Er mag best vertrouwen zijn in de zorg dat we uit gaan van zo goed mogelijke zorg op maat!
En zorg op maat maak je niet altijd waar in één dag tijd, helaas, hoe graag wij dat als begeleiders willen, het is niet altijd direct mogelijk.
Respect voor moeder en begeleiders van Jeroen! Een realistich en herkenbaar beeld van hoe zowel de thuissituatie kan zijn als de dagbesteding.

0

prisca

21 juni 2012

Het is geen soap, wat denkt men wel niet.
Het is al erg genoeg dat dit weer moet worden uitgezonden om Nederland wakker te schudden dat het met de zorg voor deze zwakke mensen nog steeds niet goed is geregeld. Wij zitten momenteel zelf weer voor de zoveelste keer met de rug tegen de muur....................

0

nico

10 juni 2012

dat is de keuze inderdaad die mensen zelf maken
zal vast geen onwil zijn.
het had de film nog wat aantrekkelijker gemaakt, meer afwisseling.
en als het zo'n leuke meid is die het goed doet wil ik die ook wel zien :-)
deel 2 goed idee

Kevin super in beeld gebracht hoor, alle lof

0

Simon

08 juni 2012

Zo denken wij er ook over. Als men niet in die situatie zit is het makkelijk oordelen. Wij kunnen er over meepraten. Alle respect voor haar.

0

Nico

07 juni 2012

De vader en zijn nieuwe vriendin zitten niet in de film omdat ze dat niet op prijs stelden. Simpele verklaring dus. Verder waren ze enorm behulpzaam en loyaal voor de film.
Spannend al die reacties op de film. Het maakt dus een hoop los. Wij hebben veel respect voor de moeder van Jeroen, die niet alleen positieve reacties krijgt maar ook een hoop negatieve. Wij vonden en vinden dat ze het heel goed deed, met enorm veel liefde en geduld.

0

Peter Lataster

07 juni 2012

oh.. nu word ik nieuwsgierig!
mail me tegen die tijd maar als het zo ver is.

0

nico

06 juni 2012

heel toevallig ook net gekeken
ja jammer dat nieuwe vriendin niet in beeld is: topwijf!
idee voor deel 2?
moeder: praat eens met haar zou ik zeggen!

0

pr.

06 juni 2012

heel toevallig ook net gekeken
ja jammer dat nieuwe vriendin niet in beeld is: topwijf!
idee voor deel 2?
moeder: praat eens met haar zou ik zeggen!

0

pr.

06 juni 2012

ik mis een scene met vader en nieuwe vriendin.
leuk en enthousiast stel die het goed met Jeroen doen.

de thuissituatie bij moeder is erg deprimerend
vele zeggen dat het geduld is, zo zie ik het niet
kom op: het blijft je zoon!


0

Jan- Theo

06 juni 2012

Mooie docu geworden hoor. Goede en minder goede momenten vast weten te leggen. Dat boeit de kijker.

Jammer dat de nieuwe vriendin van vader er niet in voorkomt. Zij is van beroep juf en kan geweldig met kinderen en met Jeroen. Misschien in deel 2?

0

Flevootje

06 juni 2012

- ik heb zelf een jochie met autisme en ik weet dat he t gewoon heel erg moeilijk is om zo te handelen als ik in de film heb gezien.
ik moet nog zien of ik zo rustig kan blijven als mijn zoon zo oud is als jeroen.
ik wil ook mijn respect uitbrengen naar de begeleider en vooral zijn moeder ik vind het erg knap!

0

jessie van meurs

06 juni 2012

Bij het zien van de documentaire moest ik denken aan dit filmpje.
http://www.wimp.com/autisticgirl/
Ik kan er nog steeds niet met droge ogen naar kijken.
Een aanrader voor iedereen die direct of indirect met autisme heeft te maken.

0

Henk Bakker

05 juni 2012

Ook ik heb diep respect voor Kevin. Wat doet hij het leuk!
Geknipt voor het vak.

Het lijkt me goed dat Jeroen nu uit huis is geplaatst.
Als hij thuis komt cooltjes, bij het naar bed gaan zakelijk, onder het eten voelde ik veel spanning door de stilte. Dat kan beter denk ik en daarom snap ik wel dat hieronder meer reacties hieronder gegeven worden.
Het blijft je kind. Geef je moederliefde.

0

bea

04 juni 2012

Bewonderenswaardig....Heb er geen andere woorden voor! Zou graag meer collega's als Kevin willen hebben! En moeder....alleen maar Respect!
Afgezien van het feit of alles altijd maar goed/niet goed is, kun je je afvragen wie de criticus is; heeft diegene verstand van zaken/ervaring? En tot slot; hebben we met z'n allen in Nederland voor dit alles gestemd. Persoonlijk denk ik dat er heel verantwoorde zorg geschetst is in dit kleine stukje uit iemands leven. Zou willen dat er meer mensen 1 op 1 begeleiding konden krijgen....

0

Pip

03 juni 2012

Met grote bewondering en respect naar deze docu gekeken! Het geduld de liefde voor de mens! Een uur op de bank gezeten met alleen maar diep respect voor moeder en hulpverleners! Hoe moeilijk de situatie ook is toch rustig blijven en de hulp verlenen die past! Ondanks alle klachten die de maatschappij nog wel eens heeft, hieruit blijkt dat we het in Nederland nog heel goed doen!

Nogmaals.... Diep respect voor ouders en verzorgers!

0

Sjoerd Obbink

03 juni 2012

Ik vondt het ontroerend en triest maar ook heel mooi. Er was duidelijk te zien
dat hij het gedrag had van een vierjarig kind zo ondeugend. Wij zelf hebben een zoon met a.d.h.d en een zoon die hoodbegaafd is en asperge. Hebben onze hadden er aan vol maar we doen er alles aan om ze goed terecht te laten komen. En de mensen moeten er niet over ordelen dat is zo makelijk. Bij onze zoon,s is het niet tezien aan de buiten kant dat maakt het ook moeilijk.
Onze oudste zoon kreeg overal de schuld van. Want ja hij mankeert wat dus zal Ben het wel gedaan hebben. Tot dat ik de wijkagent inscakelde toen was het snel afgelopen. Dus ouders blijf knokken voor je kind hoe moeilijk het ook is.

0

ina

03 juni 2012

het is goed dat hij uit huis geplaatst is
hier zijn vast mensen die wel die liefde en zorg beter kunnen bieden
ik ken het gezin en heb me wel eens zorgen gemaakt mag je weten

mensen die in de zorg werken: super!

0

Dame

03 juni 2012

het is goed dat hij uit huis geplaatst is
hier zijn vast mensen die wel die liefde en zorg beter kunnen bieden
ik ken het gezin en heb me wel eens zorgen gemaakt mag je weten

mensen die in de zorg werken: super!

0

Dame

03 juni 2012

waarom niet snoezelen, waarom niet fietsen. Moet je je voorstellen, altijd hetzelfde, ja, dat vinden autisten fijn, maar doe eens wat met die jongen. Pak de tandem, ga wandelen, doe wat!
Kevin, echt ik zie je onmacht en dan zeggen je collega's dat je het maar moet proberen. Waar is de collegialiteit? Het is dag in dag uit doen, maar waar wordt er echt naar Jeroen gekeken. Dat is wat ik altijd in de gehandicaptenzorg heb gemist.

0

ik

02 juni 2012

De documentaire geeft juist heel goed weer, dat de moeder van Jeroen ook in een uitzichtloze situatie zit met haar zoon. Zij moet dit in haar eentje opbrengen en wordt ook verder thuis door niemand bijgestaan. Het is haar al teveel aan het worden, heel begrijpelijk. Zelf weten wij heel goed hoe machteloos je je als ouder kunt voelen als je niet weet hoe je precies met zo'n kind om moet gaan. Er zijn zoveel oorzaken voor zijn probleemgedrag te noemen. De beelden laten dit al heel goed zien. Toen onze dochter deze leeftijd had was ze vastgelopen op het KDC door probleemgedrag. Oorzaak was toen onbekend, nu weten wij dat ze op diverse gebieden is onderschat en overschat. Inmiddels is ze 28 jaar en weten wij al veel meer dan toen en kunnen hier nu ook veel beter mee omgaan en op inspelen. Want als ouders sta je er merendeel alleen voor. In die tijd toen onze dochter deze leeftijd had wist men er nog minder over dan nu. Zij automutileerde er ook nog eens bij in die tijd,dit was heel heftig. Beschermmiddelen hadden wij toen niet, ze bonkte keihard met haar hoofd op de grond toen ze zwaar gefrustreerd uit het KDC thuis kwam. Zo erg dat ze er een brilhematoom van had, haar ogen zaten helemaal dicht. Het herstelde wel snel maar wat hebben wij hier om gehuild dat ze dit zichzelf aandeed. Ze was ook heel sterk als ze dit wilde doen en dan kon je haar alleen heel moeilijk in bedwang houden. Bij de moeder van Jeroen zie ik echt wel liefde, men oordeelt heel snel, er is eerder machteloosheid en deze vrouw is gewoon moe van deze strijd, want ze staat er wel alleen voor en uiteindelijk komt en gaat haar zoon wel naar een dagopvang, waar hij eigenlijk niet gelukkig is. Hij moet van alles en wordt te weinig bij de keuze van de activiteiten betrokken. Misschien zijn die hele rij picto's wel teveel voor hem en is het beter te overzien als ze per stuk worden aangeboden en dat hij ze zelf kan ophangen, betrek deze jongen erbij. Hij kan notabene praten, dat kan onze dochter niet. En je ziet later die andere kinderen gezellig tv kijken met de begeleiding. Jeroen krijgt deze gezelligheid niet en wordt dan wel jaloers op die andere kinderen, zo krijg je alleen maar steeds meer afstand onderling en dan gaat Jeroen dit weer afreageren op de andere kinderen. Dat zie je ook met die eetsituatie. Jeroen wordt teveel alleen gelaten zonder goede sturing , ze kunnen niet met lege momenten omgaan en als ouder en begeleider moet je hun hierbij helpen. Kevin deed wel op zijn manier zijn best, maar wist toch niet helemaal hoe hij met Jeroen moest omgaan. Dan zit je als begeleider ook in een negatief spiraal. Onze dochter heeft ook de ene dag een betere dag dan de andere en vraagt dan meer begeleiding. Boos worden en negatief bekrachtigen heeft geen zin bij deze kinderen, je kunt ze beter afleiden en iets anders met ze gaan doen. Hier vliegen ook wel eens de puzzels door de kamer, dan ruim en we het gewoon op, soms kan ze meehelpen met opruimen, maar als ze wat manisch is dan doen wij het en geven haar iets anders te doen als afleiding. Het gevaar blijft de overvraging/ ondervraging, dit is moeilijk en als je je best doet als ouder/begeleider in de positieve zin heb je al heel veel gewonnen. Separeren is ook niet echt de goede oplossing, want waar is de grens, die verlegt men steeds vlugger als het probleemgedrag toeneemt. Onze dochter wilde destijds op het KDC alleen nog maar graag in de time-out kamer, daar voelde ze zich veilig en hoefde ze geen verplichte dingen te doen. Maar daar zit je kind uiteindelijk niet voor op een dagopvang. Tevens speelden ze ook vaak met scheerschuim, maar ons kind at dit op en was er allergisch voor. Dan zei men het is niet verboden om op te eten, want er staat geen waarschuwing op de bus. Nou wij hebben het hun toen verboden, want het is zeker geen VOEDSEL. Daar kan ik me nog boos om maken. Fijn om te lezen dat het nu goed gaat met Jeroen. Dan kan zijn moeder meer ontspannen en positief met hem omgaan en heeft ze tenminste echte gedeelde zorg. Want dat wil je uiteindelijk als ouders van een gehandicapt kind. Wij halen onze dochter nog meerdere keren per week dagdelen op en brengen haar dan 's avonds zelf naar bed in de instelling. Zo houden wij ook haar leventje in balans door de gedeelde zorg. Uiteindelijk heeft ze ook niet gevraagd om zo op de wereld te komen en verdient ze ook onze liefde net als onze andere kinderen, die gelukkig heel lief voor hun zus zijn.

0

Nico

02 juni 2012

prachtige docu! wat een respect heb ik voor kevin en de moeder, werk zelf ook in de zorg met dementerende en herken ook een heleboel! top!! nogmaals moeder en kevin respect! groetjes carola

0

carola

02 juni 2012

- Toon respect voor andermans mening;
- De reactie moet betrekking hebben op de inhoud van het nieuwsbericht;
- Reageer met korte bondige teksten;
- Racistische teksten of ander haatzaaiend materiaal wordt verwijderd;
- Speel niet op de man.

0

carola

02 juni 2012

Mooie docu. Kevin doet het ge-wel-dig!
Diep respect.

Moeder toont geen liefde. Vreselijk om dit te zien.
Misschien in therapie? Dit had beter niet gefilmd kunnen worden.

Filmmakers: goed gedaan!


0

Emma

02 juni 2012

HJJ,

Ontzettend bedankt voor je reactie!!!, fijn te lezen dat het goed met hem gaat en dat wij als kijker er blijkbaar flink naast zitten over hoe het zou moeten enz.

0

Troelie

02 juni 2012

Ik heb dit programma nu twee keer bekeken. Je kunt erg goed zien dat Jeroen het dondersgoed in de gaten heeft hoe hij iemand kan plagen met zijn slaanbevegingen!!!. Valt mij dit nou echt alleen op? Zien ouders en begeleiders dit niet?. Waarom gebeurd hier niets mee ?, waarom wordt er gedacht dat hem dit niet aan te leren valt. Zo te zien is hij slim zat, en hem bij ongewenst gedrag maar gelijk in de iso te zetten komt wel erg gemakkelijk over!.

Toch heb ik enorm respect voor moeder en begeleiders!!!!!

(ik zie enorme goede reactie`s en tips hier tussen staan, wordt hier ook wat meegedaan?)

0

Troelie

02 juni 2012

Diep respect voor Kevin en de moeder van Jeroen. Momenteel woont Jeroen bij ons en gaat het goed met hem. Het is jammer om te zien dat er al volledige invullingen hier gegeven worden van mensen die Jeroen en zijn achtergrond niet kennen, maar ieder zijn mening... wij zijn in ieder geval blij met de komst van Jeroen en de betrokkenheid en liefde van zijn ouders!!

0

hjj

02 juni 2012

De documentaire riep bij mij verontwaardiging op, daarna verdriet door het zien van de misverstanden naar Jeroen toe. Ik zal niet oordelen, het is lastig, maar liefde kan veel en dat zie ik hier weinig liefde naar Jeroen toe. Ik zie hoe iedereen zijn of haar best doet, dat is te waarderen, maar dat is niet voldoende. Af en toe zie ik liefde bij Kevin, de begeleider. maar alleen als jeroen zich precies in het programma schikt.
Ik mis voldoende inzet om mee te leven met wat Jeroen als puber beleeft, die wil geen - in zijn behoeften stomme- puzzeltjes maken, misschien zijn ze te makkelijk, misschien juist te moeilijk, maar hij wil niet aan dat tafeltje zitten, want hij voelt de energie van zijn lijf.
De moeder wil dat de bus zo snel mogelijk komt, tijdens het eten praat ze niet met Jeroen, alhoewel hij contact zoekt, want het is juist hij die vragen stelt, keer op keer wordt er niet met hem gecommuniceerd, hij voelt zich afgewezen en begint te schoppen, begrijpelijk als je het niet in woorden kunt zeggen. Waarom praten ze zo weinig tegen en met hem? Op gevoel niveau zal ie daar op reageren. Hij wordt ook eenzaam door zijn aardig doende maar ondertussen afwijzende omgeving, zeker van zijn moeder voelt ie dat, en hij doet zo zijn best!!
Als hij zich niet gedraagt zoals gewenst, de brave leerling, wordt ie opgesloten. binnen of buiten in een kooi, het is een levenslustige jongen van 15! Dan wordt er gezegd : kijk hem ontspannen liggen in de kooi, maar die kooi maakt hem gek, hij ligt er opgesloten, wanhopig eenzaam! Die wanhoop uit hij door zich te ontkleden, wat voor een stem heeft ie anders nog?
je ziet het als hij zijn rugzak over het hek gooit bij aankomst bij de instelling, als gevoel metafoor van: hier wil ik weg, geef me ruimte, sluit me niet weer op.
Het is pijnlijk te zien hoe iedereen van alles verzint, maar weinig kijkt naar wat Jeroen met zijn fysiek wil zeggen: ik ben een levenslustige jongen, plaag graag, dat doe ik als puber, ben fysiek, dat ben ik als puber en kan serieuzer genomen als dat ik cognitief een kleuter ben, emotioneel neemt ie veel meer waar!. Wie zou nou niet met dingen gaan smijten als je bezig wordt gehouden op een manier die niet bij je past
Misschien vindt ie het gewoon fijn als je wel tegen hem praat, hij ligt in bed en vraagt een knuffel en krijgt een snelle kus, waar blijft het praatje op de rand van het bed (al is het maar van één kant, hij zal het toch aanvoelen, waar blijft de echte knuffel? Juist de moeder sluit zich af, haar kind voldoet niet aan haar wens lijkt het , zij zit juist alleen in haar eigen hoofd, begrijpelijk, vermoeid, maar niet eerlijk tegenover Jeroen.
De werkers in het tehuis doen hun best, maar veel gaat onder in goede bedoelingen. eigen projecties van wat gewenst gedrag is. Ik hoop dat ouders de liefde kunnen blijven opbrengen en dat er voldoende onderzoek komt om dit type kinren tegemoet te komen.

0

broes12

01 juni 2012

Met een brok in mijn keel keek ik naar de beelden. Ik dacht dat ik mezelf zag, mijn dochter verzorgen. Vervolgens rolde de tranen van mijn wangen. Ik vond het zo mooi om te zien maar ik realiseerde me ook wat voor een uitputtingsslag en stress het kan opleveren. Het is een hele opgave.
Moeder ik heb grote respect voor je liefde en geduld.

0

Nicol

01 juni 2012

Gisterenavond gekeken. Onze zoon is ook autistisch. Ik geef een mening, geen oordeel. Resect heb ik zo wie zo. De moeder heeft zoveel liefde voor Jeroen, de begeleiders doen absoluut hun best. Toch mis ik kennis en het verplaatsen in de wereld van Jeroen. Jeroen schopte, maar bewoog veelvuldig zijn benen. Waarom iets dergelijks aangrijpen voor isoleren en niet voor voor het eens fijn samen voetballen? Jeroen had daarbij duidelijk geen zin in de puzzel. Wellicht had hij een bepaalde prikkel in de benen? Hij bewoog de gehele film veel met zijn benen en wellicht zijn de sensoren verstoord en is het een soort van tick geworden. Maar ook al zou dat het niet zijn, een partijtje voetbal kun je toch gewoon aabieden? Zijn moeder ging hem kieteln op die benen en dat werkte goed!! Dan zie ik Jeroen bloot. Ik vond het een intens verdrietig gezicht..en tja, wat eenzaamheid en wat een nachtmerrie moet iets dergelijks zijn..Ik kan mij neit voorstellen dat dit goed werkt en de reacties nadien riching Kevin logen er niet om..tja, hoe maak je zelfs een autist kwaad? Ga toch gewoon fijn bewegen en negeer datgene wat negatief overkomt. Dat werkt toch ook prima. Ik spreek uit ervaring en noem het maar de positieve benadering, werkt altijd beter dan in zo'n hok, want zo zag het er voor mij uit. Zo vielen mij nog een aantal dingen op waarbij ik dacht.. w a a r is de kennis? Zoals bij bijvoorbeeld dat laatste stukje, met die scheerschuim. TOP. Samen pret hebben, zo kan eht ook. Dat gaf mij uiteindelijk het gevoel niet voor niets gekeken te hebben.

0

j.

01 juni 2012

- Toon respect voor andermans mening;
- De reactie moet betrekking hebben op de inhoud van het nieuwsbericht;
- Reageer met korte bondige teksten;
- Racistische teksten of ander haatzaaiend materiaal wordt verwijderd;
- Speel niet op de man.

0

j.

01 juni 2012

Wat vond ik de begeleider Kevin goed zeg! Petje af!
Trouwens ook voor zn moeder!
Veel sterkte en succes gewenst!

0

san

01 juni 2012

- Toon respect voor andermans mening;
- De reactie moet betrekking hebben op de inhoud van het nieuwsbericht;
- Reageer met korte bondige teksten;
- Racistische teksten of ander haatzaaiend materiaal wordt verwijderd;
- Speel niet op de man.

0

san

01 juni 2012

Wat een rust en wat een geduld bij moeder en begeleider.
Wat mij opvalt is het harde werken van Jeroen. Werken om op zijn manier contact te maken en te houden met de niet autistische wereld. Hij verteld en vraagt (soms lettterlijk met handen en voeten) over wat hem bezig houdt. De voor hem belangrijke mensen om hem heen zijn soms niet in de gelegenheid om "de ondertiteling te lezen".
Ik denk dat daar nog winst valt te halen voor zowel Jeroen als zijn familie en begeleiders. Het is hen allen gegund.

0

Olga66

01 juni 2012

Wij zijn zelf ouders van een ernstig verstandelijk beperkte niet sprekende dochter van inmiddels bijna 29 jaar, heel herkenbaar gedrag. Nu inmiddels weten wij beter wat mede een oorzaak is van haar gedrag. Men vergat wat de bijwerkingen van medicatie konden doen in haar gedrag. Onze dochter heeft heel veel last van de bijwerkingen ondervonden en deed veel dezelfde dingen als Jeroen. Tevens is onze dochter die in een instelling woont ook nog eens jarenlang geestelijk mishandeld en wordt nu na deze 11 jaren belabberde zorg op straat gezet, want ze hebben geen geschikte plek meer voor haar, behalve een woning met een levensgevaarlijk balkon en een hele grote groep van totaal 7 met gedragsproblemen. Begrijpelijk dat wij dit niet hebben kunnen accepteren.Bovendien slaapt zij in een Bratexband, inmiddels alweer 15 jaar door die "goede zorg" en die moest er dan tevens ineens af zonder afbouwmiddelen te hebben gebruikt. Dit zou haar dood betekenen! Lang leve ons beschaafde Nederland. Belangrijk om te weten is dat nu de geestelijke mishandelingen hopelijk definitief zijn gestopt, want zekerheid heb je nooit, het stukken beter gaat met onze dochter en ze weer dat meisje is van voor de start met het KDC op 3 jarige leeftijd. Vanaf die tijd is alle ellende begonnen.
In 40-45 wisten de gehandicapten waar ze aan toe waren. Nu houd men ze een worst voor, hun leven lang die ze nooit krijgen! Ze moeten een keer een voorbeeld nemen aan Noorwegen en daar ook naar handelen, i.p.v. dingen beloven op hun mooie websites die ze nooit waar willen maken. Voor onze dochter is er jarenlang heel veel geld misbruikt, in ieder geval meer dan een miljoen euro en niemand vraagt zich af wat er werkelijk met dit geld is gedaan en welk doel er inmiddels is bereikt, behalve dat ze geen geschikte plaats meer hebben voor ons kind. Eigenlijk wordt ze nu heel onterecht als een heel zwaar geval bestempeld met haar ZZP7 en CEP 3. Ze is nu helemaal niet meer zo'n zwaar geval, maar van dit stempel moet ze af. Het wordt tijd dat de regering echt wakker wordt! Zelfs een meldpunt voor mishandelingen in de Gehandicaptenzorg is er nog niet.

0

Nico

31 mei 2012

Zal strak of morgen zeker naar de herhaling proberen te kijken. Zag verleden week al een voortstukje van de uitzending. Helaas kan Jeroen er zelf niets aan doen dat hij autistisch is! Voor zijn ouders is het des te zwaarder. Je leven wordt totaal ontregeld omdat je ieder mens een gezond en zo normaal even wilt laten leiden. Toch heb ik zeer veel respect voor moeder en de medewerkers van de opvang waar hij iedere dag liefdevol word opgevangen.

0

Jan Fortuin

31 mei 2012

Wat een onmacht van iedereen, en wat een ongelooflijk geduld van moeder en begeleiders. Ik was erg onder de indruk van de documentaire. Respect voor iedereen. Mijn zoon werd ook regelmatig in een time-out ruimte gezet, waardoor hij rustiger werd, dus ik begrijp de keuze om Jeroen zo rustig te maken wel. Ik denk dat hij daar ook meer bij gebaat is. Gewoon even in zijn eigen wereld, waar niemand iets van hem verlangt, hoe moeilijk dit ook is.

0

Ria

31 mei 2012

Prachtige documentaire, echt veel bewondering voor vooral de moeder maar ook voor Kevin. Daarnaast vind ik het ook dapper van Philadelphia dat ze opdracht hebben gegeven voor het maken van deze docu. Een goede zaak dat de maatschappij dit een keertje ziet, gezien de taboes. Ik hoop dat Kevin ook nu als jongvolwassene een zo menswaardig mogelijk leven leidt.

0

Jorrit Kuipers

31 mei 2012

Laat ik voorop stellen dat ik enorme bewondering heb voor moeder en natuurlijk ook andere familieleden die ontzettend van Jeroen houden en die niet in deze documentare zijn gezien... Toch heb ik enorm met verdriet naar deze documentaire gekeken. Mijn mening is en hoop op respect zodat het begeleiden van juist autistische kinderen alleen maar beter mag worden , er niet gekeken wordt vanuit de belevingswereld van Jeroen. k zie een jongen met een autistische stoornis,zonder dat ik het hele verhaal eb gezien, maar niet alleen de autisme staat vorop maar juist een jongen die de zijn gevoelens uit in fysieke uiting omdat hij zeer beperkt is in zijn taal en verbaal zich dus niet kan uiten. Er wordt niet naar hem geluisterd. Het eerst wat me opvalt is: niet schopen, niet doen. in de isoleer gooien. enz. Er wordt niet duidelijk gezegd bijv met dat puzzeltje: Jeroen weet je waarom jij deze uzzel moet gaan doen? omdat wij willen weten hoe slim jij bent. Uitleg en duidelijkheid schort hier enorm aan. Deze kinderen hebben baat bij duidelijkheid. niet met straf,juist met utleg en belonding beriek je het beste. Mij is altijd geleerd dat wij "normale" mensen ons moeten aanassen aan de werled van de autist en niet andersom. Met Jeroen gebeurd juist het omgekeerde. Wil je niet je puzzeltje maken? ga je naar buten. tuurlijk gooit hij om uit frustratie...hij kan immers niet anders? raten is toch zeer beerkt bij hem? gebru van picto's zou veel ntensiever moeten. Laat hem aanwijzen hoe hij zich voelt en vraag hem hoe hij het anders zu wllen? Hij is dan wel verstandelijk beperkt maar lang niet "Gek"!!! dat zie je aan zijn utdaaggedrag. Hij wil veel meer maar dat wordt hem niet gegund. Moeder doet hem de schoenen aan en zegt: niet doen Jeren. even gaan zitten en je schoen aandoen. Beter is het om contact te maken met Jeroen. Hem ju aan laten kijken en zeggen: Jeroen het was even heel erg leuk om met je te donderjagen maar nu wil ik echt serieus dat je je schoen aan gat doen zodat je je best kunt gaan doen op school. Martina wil dat ook graag, of zoiets. duidelijkheid is zo belangrijk omdat autisten niet aan je gezicht kunnen zien of je het meent.Dus gaat hij door. Hij ziet niet aan jouw gezicht of je nou boos,blj,verdretig of bang bent. Als je al een klein glimlachje geeft dan zal hij denken dat je het leuk vindt en gzal hji doorgaan met zijn gedrag. Dt betekent niet dat hij jouw het bloed onde je nagels wil halen maar hj weet niet anders.Ook kun je hem picto's laten zien dat je het niet leuk meer vindt maar dat je nog steeds hem heel lief vindt. Hij wil gaar de hele dag aandacht maar hij kan best leren om dit te reguleren. en uitleggen waarom je iets doet. dit doe je toch ook met "gewone" kinderen? warom niet bij zulke kinderen???? baat het niet schaadt het niet!!! Ik vertel dit omdat ik moeder ben van drie autistische kinderen heb waarvan een dochter licht verstandelijk beerkt is en ook het begrip van taal niet heedt. nu weet ik dat alle autisten uniek zijn en anders aangepakt moeten worden. Ik sna ook dat de moeder ontzettend gek is met Jeren en dat ze heel erg veel van hem houdt. Het enigste wat k vraag is om je te prberen je te verplaatsen in hem en je dan afvraagt: hoe zou ik behandelt willen worden. Als iemand elke keer tegen mij zou zeggen:ria, niet doen Ria maak je puzzel. Ik heb als puber ook wel vaak genoeg gezegd. ik maak mijn huiswerk niet. maar ik werd dan niet in een isoleercel gegooid. de begeleider was erg lief maar hij gaf Jeroen ook geen uitleg of duidelijkheid in woorden. Werd ook niet gezegd dat hij begreep dat Jeroen het moeilijk vindt om zich te uiten en dat wanneer hij het niet zou kunnen ook gek zou worden als iemand hem niet zou begrijpen en je kunt niet normaal reageren zoals je zou willen!!! Omgeving....Pas nou eens aan en overvraag deze kinderen niet teveel. je creert alleen ongelukkige agressieve kindern.Missche vond Jeroen het puzzeltje of te moeilijk of hij moets het al zo vaak doen. misschien werd het eens tijd voor iets anders? modelvliegtugjes maken. je zou versteld staan wat deze kindern nog zou kunnen!! Net als aankleden. volgens mij kan je Jeroen wel leren om ziczelf aan te kleden met behulp van picto's. zo dit wilde ik even kwijt.

0

ra tempelman

31 mei 2012

Respect, onder de indruk, mooi, puur, gewoon geen woorden voor..Moeder Jeroen zal je willen knuffelen, Kevin je bent een begeleider uit duizenden, Jeroen je hebt mijn hart gestolen ..............Prachtige doc............. aanrader voor iedereen

0

Benerstilvan

31 mei 2012

Respect, onder de indruk, mooi, puur, gewoon geen woorden voor..Moeder Jeroen zal je willen knuffelen, Kevin je bent een begeleider uit duizenden, Jeroen je hebt mijn hart gestolen ..............Prachtige doc............. aanrader voor iedereen

0

Benerstilvan

31 mei 2012

De documantaire Jeroen Jeroen heb ik zojuist op televisie gezien. Ik vond het boeiend en heb veel bewondering. Ik heb heel veel respect voor allen die betrokken zijn bij Jeroen. Deze mensen hebben zoveel geduld en disicipline en verdienen meer dan lof. Hoe vervelend vele situaties met Jeroen ook kunnen zijn en de aanpassingen die men hiervoor moet doen naar hem en voor hun zelf. Dit is wat anders dan 40 uur per week op mijn bureaustoel zitten en naar het beeldscherm staren en soms met mijn collegea te praten. Je hebt immers hier met levende mensen te maken en dat maakt het werk van de verzorger(s) een zeer apart en vakkundig beroep. Hierop kan niet bezuinigd worden. Het zal jou kind/familielid maar zijn!

Er is maar 1 Jeroen maar zovelen andere "Jeroen's", die ook op respectvolle wijze verzorgd worden of verzorgd kunnen worden.

Voor alle betrokkenen, bedankt voor de documantaire en de inkijk die jullie mij hebben laten zien over het dagelijks leven van Jeroen.

0

Ronald_

31 mei 2012

Misschien moeten de mensen die commentaar hebben op de wijze waarop ze met Jeroen omgaan, het zelf eens even proberen. Wanneer zij dit - dag na dag, jaar na jaar - volhouden, hebben ze pas recht van spreken. Het is namelijk zo makkelijk om vanaf de kant te roepen hoe het allemaal wel niet zou moeten.

0

Lieke

31 mei 2012

Wat een mooie schets uit het leven van Jeroen (denk ik). Erg mooi in beeld gebracht en inderdaad, veel respect voor de mensen die met hem werken. Het is duidelijk dat hij veel liefde krijgt van zijn omgeving en zeker van zijn moeder.

Het valt me op dat het woord separeren werd gebruikt en ook dat er zelfs van een isoleer werd gesproken: separeren kan ik nog wel in komen. Isoleer vond ik wat overdreven: het ging hier om een prikkelarme-ruimte die wellicht voor Jeroen heel erg nuttig zou kunnen zijn. Het gaat erom dat mensen hier hard aan het werk zijn om het voor Jeroen zo overzichtelijk en prettig mogelijk te maken en dat verdient wat mij betreft al een pluim.

0

Tim

31 mei 2012

Prachtige docu die ik met bewondering bekeken heb.
Mijn respect gaat uit naar de begeleiding en ouders van Jeroen.

Let him have a lot of fun in his life!

0

Thomas Stukstette

31 mei 2012

Heeeeeel veel respect voor in de eerste plaats de moeder!!!! En de begeleiders en uiteraard de vader..!!

0

Ruud

31 mei 2012

Als er iemand is die meer dan de Balkenendenorm mag verdienen is het Kevin!
En ongetwijfeld veel van zijn collega's.

0

Joke Brom

31 mei 2012

Ik heb ook autisme,
ik heb een lichte vorm van autisme ik word,
30-08-12 24 jaar,
ik heb dit net op ned 2 gezien omdat ik,
het interesant vind.

0

muisje88

31 mei 2012

- Toon respect voor andermans mening;
- De reactie moet betrekking hebben op de inhoud van het nieuwsbericht;
- Reageer met korte bondige teksten;
- Racistische teksten of ander haatzaaiend materiaal wordt verwijderd;
- Speel niet op de man.

0

Joke Brom

31 mei 2012

Mooie documentaire! Enorm knap om te zien hoe zijn moeder en Kevin met Jeroen omgaan. Het moet voor beide slopend zijn om dag in, dag uit zoveel geduld op te moeten brengen. Gelukkig krijgen ze er ook veel liefde voor terug, ook al kan Jeroen dat moeilijk uiten denk ik.

0

Sten

31 mei 2012

Jeroen: je bent een lieverd!..en petje af voor Jeroen z'n verzorgers! Wat een geduld!

0

Juul

31 mei 2012

Moeder wat heeft u een geduld en wat zal het huilen u vaak nabij staan, respect.

0

Chrys

31 mei 2012

Als broer van een verstandelijk beperkt en autistische broer en zus, heb ik deze documentaire met veel herkenning bekeken. Het telkens op de proef stellen, uitdagen en onhandelbaar zijn versus liefde, emotie en vreugde.
Het leven van een mens met beperking in al zijn onmacht, goed in beeld gebracht. Diep respect voor het geduld waarmee met name Kevin zijn werk doet. Een voorbeeld!

0

Marc Dohmen

31 mei 2012

Een separeer is alles behalve menswaardig! Ik weet niet wat voor gekke dingen ik zou doen als ik zou worden opgesloten. Hoe kan dan wel van iemand met een verstandelijke en sociaal-emotionele beperking worden verwacht dat die zich normaal zal gaan gedragen?

0

Doris van der Spek

31 mei 2012

Ik zou zeggen: probeer je in de client te verplaatsen. Probeer te bedenken wat je nodig hebt qua begeleiding, als je voortdurend grenzen opzoekt en bevestiging nodig hebt. en hoe het is voor de begeleiders, hoe ontzettend moeilijk het is om te weten wat je in situaties moet doen als je je client niet meer kan bereiken, wat een beproeving het vaak is op je geduld... en hoe heerlijk het na moeilijke periodes kan zijn, als je wanhoop hebt gevoeld en je je client dan weer weet te bereiken..

0

lien

31 mei 2012

Niet gehinderd nog door verdere kennis van de documantaire of van Jeroen en zijn omgeving, roept bovenstaand verhaal al veel vragen bij me op....

Ook van de trailer ben ik geschrokken en moest ik denken aan 1974, toe ik zelf nog mensen in de isoleer stopte, maar wellicht heb ik het niet goed gezien. Vanavond ben ik helaas niet in de gelegenheid om de documantaire te zien, ik kijk later en zal zeker mijn vragen stellen.

0

Truus Ten Boer

31 mei 2012


kleiner | groter

security image
Schrijf de security code over


busy