Dus ik ben

Wat een boeiend programma. Van dit soort programma's kan ik geen genoeg krijgen. Het zet je enorm aan het denken, dwingt je om niets zomaar aan te nemen en je ongenadig met jezelf te confronteren.
Ook al denk ik er precies zo over als Alain de Botton, vroeg ik mezelf toch af of het juist niet hooghartig is om alleen waarde te hechten aan de mening van mensen die je hoog hebt zitten (omdat je de anderen dan dus minacht)? (Zo vraag ik me altijd af waarom sommigen meer waarde hechten aan een publieksprijs dan aan een prijs van een deskundige jury. Ik vraag me ook altijd af of ze dat echt menen, of dat het stiekem niet zo is dat het meer geld in het laatje brengt als je laat weten hoe belangrijk je de mening van het publiek vindt. Er zijn namelijk genoeg 'kunstenaars' die stiekem hun publiek minachten; ze hebben hen wel nodig voor hun inkomen, en zullen daar dus nooit en plein public voor uitkomen dat de waardering van 'hun soort mensen' veel zwaarder telt.

Ik was een beetje verbaasd om de laatste opmerking van Frank de Meester, dat het hem er niet toe doet hóe hij wordt herdacht, áls hij maar wordt herdacht. Doet me een beetje denken aan "slechte pers is ook pers". Hoe desperate naar aandacht moet je dan zijn.
En bij het begrip 'ijdelheid' moest ik denken aan een docu-serie van George Sluizer/Schouten (weet niet meer welke George) waarin de actrice Jacqueline Bisset zei dat het pas ijdel is als je je niet opmaakt voordat je de deur uitgaat, omdat je jezelf dan kennelijk mooi genoeg vindt om je zonder make-up te vertonen. (Tja, zo kun je het ook bekijken: verstoppen vrouwen zichzelf nu onder veel make-up en mode of is het juist een teken van teveel zelfingenomenheid/ijdelheid omdat ze daarmee juist meer opvallen?...)

Toch zie ik liever authentieke presentatoren als een Stine Jensen dan door-en-doorgetrainde presentatoren waar alle greintje eigenheid eruit geslagen is. (Zo kan ik niet tegen showmasters en koffieprogrammapresentatoren; ik word zó niet goed van die over-the-top, gemaakte interesse in de studiogast(en) en het toespreken van de kijker alsof die zwakbegaafd is.)

Tot op zekere hoogte begrijp ik wel de drive van mensen om gezien en begrepen te worden voor wie ze werkelijk zijn, maar de tegenwoordige overdreven hang zichzelf voortdurend te manifesteren vind ik wel een beetje over the top.
Of moet je het omdraaien? Heb ik niet juist last van teveel zelfingenomenheid dat ik het niet nodig heb om mezelf te manifesteren via facebook, hyves en twitter?...

Jerusha

29 december 2010