|
|
 (Turkse versie)Een Muur van Stilte Ned.1 |
 |
| Een Muur van Stilte het onbespreekbare lot van de Armeniërs Maandag 24 april herdenken Armeniërs over de hele wereld wat in Europa ‘de eerste genocide van de 20e eeuw’ wordt genoemd. Tijdens de Eerste Wereldoorlog viel het doek voor de Armeniërs in het Ottomaanse Rijk. De Turkse regering ontkent tot op de dag van vandaag dat er een genocide heeft plaatsgevonden; het aanroeren van ‘de Armeense kwestie’ leidt zelfs tot heftige reacties. Zoals nu ook in Nederland in Assen, omdat een groep Armeniërs hier een gedenksteen wil plaatsen. Desondanks zijn er ook positieve ontwikkelingen, zoals te zien in ‘Een muur van stilte’. De documentaire toont het verhaal van Taner Akçam en Vahakn N. Dadrian, allebei wetenschapper. De één is Turk, de ander Armeniër. Na 85 jaar beginnen zij voorzichtig een unieke dialoog. De 44-jarige Taner Akçam is een voormalige linkse studentenleider die in 1979, na een spectaculaire ontsnapping uit de gevangenis in Ankara, naar Duitsland vluchtte. Als hij jaren later in Hamburg studeert, stuit hij op de schokkende feiten van de genocide op de Armeniërs. Nadat hij in 1993 weer naar zijn vaderland kan terugkeren, neemt hij zich voor dit onderwerp in Turkije binnen de wetenschap aan te kaarten. "Turkije kan nooit een democratie worden als het niet in het reine komt met de geschiedenis. Wij moeten het geweld onder ogen zien. De Turken van vandaag zijn niet schuldig, maar wij dragen een verantwoordelijkheid." De reacties laten niet lang op zich wachten. Vahakn Dadrian (70) groeide op in Istanbul. Buitenshuis sprak hij Turks, thuis Armeens. ‘Vroeger’ kwam zelden ter sprake, maar hing als een schaduw over het gezin. Pas tijdens zijn studie in Europa krijgt hij het boek ‘Die Vierzig Tage des Musa Dagh’ van Franz Werfel in handen. Door het verhaal over een Armeens dorp dat in 1915 op het nippertje geëvacueerd wordt door een Frans schip, beseft hij opeens de dramatische geschiedenis van zijn eigen volk. Daarmee is zijn toekomst bezegeld. Levend als een kluizenaar in een dorp in Noord-Amerika wijdt hij zich aan zijn levensdoel: het nauwgezet documenteren van de ondergang van de Armeniërs in Anatolië. Hij schreef het standaardwerk ‘The History of The Armenian Genocide’. Dadrian heeft geen contact met Turkse historici, de enige uitnodiging voor een congres in Turkije sloeg hij ooit af uit angst voor zijn veiligheid. Een brief van Taner Akçam brengt verandering in de situatie. Voor het eerst sinds 40 jaar spreekt Dadrian weer Turks. Hans van den Heuvel.....................................................................................CAMERA Jacqueline de la Ruelle.....................................................................................GELUID Arend. Hütten..............................................................................................MONTAGE Dorothée Forma..............................................................SAMENSTELLING EN REGIE Eveline van Dijck..................................................................................EINDREDACTIE Deze uitzending is een herhaling
|
|
