Het Humanistisch Verbond noemt als een van de kenmerken van
humanisme: `de helpende zorg voor medemensen om hen in staat te stellen zich te ontplooien
tot een volwaardig bestaan in zelfbestemming'. Dit `ontplooien tot een volwaardig bestaan'
betekent vorm en inhoud geven aan het perspectief van menselijke waardigheid. Dat is waar
het, volgens humanisten, in het leven op aankomt.
Welke betekenis geven humanisten nu aan zorg? In een humane
samenleving zijn mensen betrokken op elkaar en delen in elkaars lot. Dat samen delen komt
ook in zorg tot uitdrukking. Zorg is in een humane samenleving een vanzelfsprekendheid,
omdat we in de kwetsbaarheid van een ander onze eigen kwetsbaarheid herkennen. Zorg speelt
daarom een centrale rol in het leven. Een van de eerste vragen die mensen elkaar bij
ontmoetingen stellen is: `Hoe gaat het met je?' Onuitgesproken, maar vanzelfsprekend is de
wens dat het `goed' gaat. Zo niet, dan moet er iets gebeuren.
Wat wil het zeggen als het `goed' gaat? Douwe van Houten,
hoogleraar aan de Universiteit voor Humanistiek, zei in een van zijn inleidingen over dit
onderwerp: `Dat heeft te maken met: die dingen doen die goed voor je zijn. Voldoende
slaap, goed eten, een niet te volle agenda. Het lijken heel eenvoudige dingen, maar als je
er over na gaat denken, wordt het toch al snel wat ingewikkelder. Wanneer zorg je
eigenlijk goed voor jezelf en wat moet je daar zoal voor doen? Moet je meer aan sport doen
of gezonder eten, of gaat het ook om dingen zoals het onderhouden van contacten, het zo nu
en dan eens nadenken over je bestaan en wat je eigenlijk wil, het bewust ontwikkelen van
een levensplan? Het wordt nog iets ingewikkelder als het gaat om de vraag: Zorgen wij wel
goed voor elkaar? Dan hebben we te maken met wederzijdse verwachtingen, het
aandacht aan elkaar besteden, tijd hebben voor de ander.'
