Dossiers: De Maakbare Mens, Moraal
Tags: wereldburger, levensbeschouwing
Wij willen zin en verlossing, iets groters en iets eigens. Is het niet God, dan is het wel de geborgenheid van de groep. Maar wat kunnen humanisten daarmee? Op 14 december zocht Bas Heijne in de Socrateslezing het antwoord in een humanisme van de lokale mens. Niet als zaligmakend recept. Want het besef dat de wereld niet maakbaar is, is waardevoller dan welke verheven gedachte ook.
Terwijl we dachten dat obscure religies, fanatisme en populistische tendensen ver achter ons liggen, komen God en Groep gewoon weer terug, merkt cultuurfilosoof en publicist Heijne op. 'Hoe kunnen we ons hier militant tegen weren?' vraagt hij zich af voor 500 bezoekers in het Lucent Danstheater in de Haag. En Heijne is niet de enige die zich dat afvraagt.
We willen verlost worden
Ook voor veel wetenschappers is het moeilijk te verkroppen dat de lessen uit de Verlichting zich niet goed in ons hebben genesteld.
Historici als Stephen Greenblatt, Stephan Nadler, Jonathan Israel en Philipp Blom belichten graag de radicale Verlichting. Ze doen dat niet alleen uit historische interesse. Het is een blijk van verwarring en zorg: het humanisme uit de Renaissance, de Verlichting en de wetenschappelijke revolutie kunnen kennelijk niet op tegen irrationaliteit, fanatisme en bijgeloof.
Geen Michael Jackson-humanisme
De oplossing die een (militant) humanisme geeft is volgens Heijne geen pleidooi voor broederschap, democratie en universele gelijkheid. Keer op keer zien we dat abstract geformuleerde idealen en waarden - het Michael Jackson-humanisme van de universele broederschap - het moet afleggen tegen lokale binding. Het lokale is sterker dan het globale, het specifieke heeft meer betekenis dan het algemene. Dat is bijvoorbeeld ook de reden waarom het niet lukt democratie te 'brengen' in Iraq.
Maar ook geen cynisme
Maar wat dan? Moeten we ons dan maar cynisch afwenden van onze idealen? Nee, we zouden verbetering en engagement na moeten blijven streven, vertelt Heijne. Immers, de verantwoordelijkheid die we voelen om de wereld toleranter, democratischer en beter te maken, valt niet te ontkennen. De beste humanistische reactie is die van Michel de Montaigne : 'Ik bestudeer mezelf meer dan enig ander onderwerp'. En wat hij ziet zijn vooral tegenstrijdigheden. We gaan vooruit, maar vallen ook weer terug. Montaigne volgend, moeten we opnieuw leren onze algemene idealen in onze concrete, lokale werkelijkheid 'echt' te maken. Bas Heijne kiest als humanist voor een andere weg: een militant humanisme van de lokale mens.
Bekijk een filmpje over deze Socrateslezing:
De volledige lezing vindt u op nrc.nl
Het audiobestand is via human.nl/hoorcolleges te downloaden als podcast. Kopieer hiervoor http://www.human.nl/podcast.php en plak het in uw favoriete podcast-programma (bijvoorbeeld iTunes, Juice of WinAmp).
Meer informatie vindt u op www.socrateslezing.nl , een site van het Humanistisch Verbond.
Hier vindt u een compleet overzicht van de overige beschikbare lezingen vanaf 1985.
Foto Bas Heijne: Anna van Kooij
Jammer dat Bas Heijne zoveel aandacht besteed aan de veronderstelde terugkeer van religies en dat die bedreigend zouden zijn voor het humanisme. Maar zijn constatering dat het een misvatting is om te denken dat God vanzelf zou verdwijnen is natuurlijk volledig terecht. Want zolang mensen bang en onzeker blijven zullen zij troost zoeken bij een boven en buiten hen staande macht. Kennelijk slagen we er niet in angst en onzekerheid bij mensen weg te nemen. In tegendeel, die worden heden ten dage juist aangewakkerd door een geheel andere bedreiging. Een bedreiging die vooral uit de hoek komt van de neoliberale en neoconservatieve ideologie. Verwijzend naar Thomas Mann schrijft Carel Peeters in zijn essay De andere Erasmus. Een militante humanist dat een militant humanisme noodzakelijk is omdat het niet lijdzaam wil toezien hoe domheid, commercialiteit, aanstellerij, fanatisme en hebzucht de dienst gaan uitmaken. “Enige strijdlust is nodig om humanistische tegenkrachten in te zetten die, bijvoorbeeld, de menselijke waardigheid verdedigen”.
Rein Heijne
Huis van Erasmus
Rein Heijne
04 januari 2012
Voor een betere wereld hoeven we heus niet allemaal elkaars broeders te worden. We hoeven zelfs niet van elkaar te houden of elkaar leuk te vinden. Was het niet Anil Ramdas die zei dat hij niet verwachtte dat iedereen in Nederland hem leuk vond, alleen dat men beleefd bleef?
Stefan van den Broeck
02 januari 2012
]dat de wereld niet maakbaar is. Er is geen sprake van een ideaal dat onbereikbaar is. We willen toch het geloof afschaffen (inclusief het geloof in een ideaal, welk dan ook)?
just havelaar
31 december 2011
Bas Heijne stelt dat het accepteren van iemands menselijkheid los van zijn afkomst en cultuur rationeel niet zo moeilijk is; dat er zeker na de Tweede Wereldoorlog de breed gedragen, bij uitstek humanistische verwachting was dat het de mens ooit zou lukken zijn oorsprong en afkomst te overstijgen en de ander te erkennen als drager van essentieel menselijke waarden; maar dat in de praktijk bleek dat dat idee vaak genoeg een waardeloze abstractie was. Heijne vindt het besef dat de wereld niet maakbaar is waardevoller dan welke verheven gedachte over de broederschap der mensheid dan ook. “Alle mensen zullen nooit broeders worden, dat lijkt nu wel zeker”, aldus Heijne.
De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (1949) erkent de inherente waardigheid van alle leden van de mensengemeenschap. De Franse filosoof Gabriel Marcel (1889-1973) zag de rechtvaardiging van de onvervreemdbare menselijke waardigheid als de historische opdracht van de filosofie. Deze rechtvaardiging moest volgens hem gezocht worden op het vlak van leven en dood en niet op het vlak van abstracte rationaliteit. De Franse filosoof Emmanuel Levinas ( 1906-1995) was van oordeel dat de (Westerse) filosofie in haar hoedanigheid van metafysica (heteronome religie met haar subject-subject-verhouding) de menselijke waardigheid in ogenschouw moest nemen.
Dit alles is van een andere orde dan de open-deur-constatering van Bas Heijne dat de wereld niet maakbaar is. Er is hier sprake van een ideaal, waaraan gestaag gewerkt kan worden, bijvoorbeeld via het onderwijs. Adequate wijsgerige vorming, als het kan. En: verwoording van dat ideaal in de Nieuwe Nederlandse Grondwet.
Cornelis Schavemaker, voormalig bestuursvoorzitter van HVO, humanistisch centrum voor onderwijs en opvoeding
Cornelis Schavemaker
23 december 2011
Hivos lanceert homofobie-meter
Denk mee en win De Vloer Op-Masterclass
Nederlanders belasten de aarde steeds zwaarder
'We willen geen verloren levens op ons geweten hebben'
Tofik Dibi: "Liever De Groenen".Wekelijks overzicht van nieuws, debat, agenda, blogs en HUMAN producties





















