Laatste Blog

“Waar de oorlog tegen het terrorisme heerst, klinkt muziek. Oorverdovend en gekmakend. Containers dienen als discotheekhel of snoeiharde muziek vult de cellen van gevangenen. Muziekgebruik laat geen fysieke sporen na en is niet strafbaar, maar marteling is het wel degelijk.” Nicole Janssen.

Dat muziek geen fysieke sporen nalaat is niet waar. Moeilijker te bewijzen natuurlijk, dat wel. Er gaan ook mensen aan dood.
Zoveel weten we inmiddels allang. Toch was ik geschokt toen ik het hele rapport Militairen als sinistere DJ’s van Nicole Janssen las over de relatie van muziek tot oorlogs- en martelpraktijken.

Ik heb het met enige regelmaat over “akoestisch terrorisme” en veel mensen die niet zo nauw bij dit onderwerp zijn betrokken vinden dat een overtrokken benaming. Liever verdoezelt men de keiharde waarheid.
Zo wordt elektronische muziek“white noise” genoemd, in tegenstelling tot het al wat minder positief klinkende “black.” De uitspraak van een gevangene dat “rap en house je hersens frituren” geeft de ervaren impact van mijn terminologie echter wel degelijk bestaansrecht. Militairen krijgen tijdens gevechten snoeiharde hardrock of “gangstarap” (de benaming alleen al) te horen, vol met haatdragende teksten om totaal opgefokt op de dreunende beats de vijand af te kunnen slachten. Dat tot je door laten dringen is schokkend.

Even onverteerbaar is het dat heel jonge kinderen op scholen al systematisch en doelbewust worden blootgesteld aan een overdosis decibels. Elke bijeenkomst, ook in kleine ruimtes, moet standaard versterkt worden met een microfoon voor het gesproken woord en opgeleukt met “muziek”, waardoor juist alles onverstaanbaar, ongezond en dus onverteerbaar wordt. Het meeste speelgoed maakt tegenwoordig geluid, dat ook nog eens veel te luid is en zelfs instant gehoorbeschadiging kan opleveren: de onrealistische en nietszeggende wettelijke Europese normen zijn gebaseerd op een bepaalde afstand van het gehoor, waarmee het op de markt kan komen. Verdere wetgeving ter voorkoming daarvan is er blijkbaar niet. Hoe crimineel is dat?

Onverteerbaar is het ook dat je als muziekliefhebber bij uitstek onontkoombaar wordt blootgesteld aan al die kwaliteits- en zielloos treurige geluidsterreur die anderen claimen als muziek. Alsof dat niet is voorbestemd om tenminste een hekel aan te hebben.
Dat je door de teneur en de oppervlakkigheid van de enkele keer dat er aandacht besteed wordt aan lawaai, gedwongen wordt te blijven steken in het jezelf verdedigen om niet als akelige zeurpiet of verveelde klager weggezet te worden, zorgt ervoor dat je nooit ook maar de kans krijgt duidelijk te maken hoe je geestelijke en emotionele leven in de tang worden genomen en de ruimte om je heen een pijnlijk knellende gevangenis voor je is geworden. Schokkend, maar niet vreemd dat er nog steeds oorlog wordt gevoerd. Je kan er niet vroeg genoeg aan wennen…

Annette Reinboud


Verder lezen

Onlangs had ik een discussie met een wetenschapper. Ik had hem gevraagd wat hij het grootste wetenschappelijke raadsel vindt. Zijn antwoord: ‘Waarom is er iets in plaats van niets?’


Hoewel iedereen overal een mening over heeft en dat ook overal, veelal schaamteloos ongenuanceerd, kan ventileren, levert het zelden iets constructiefs op.
En steek je je nek uit dan valt je eerder een genadeloos hakblok ten deel, dan een empathisch meedenken en voelen om tot vruchtbare ideeën en/of oplossingen te komen. 
Juist inzake een taboe is het de bedoeling openheid te creëren om datgene bespreekbaar te maken, dus laat ik het maar eens op dit podium proberen.

Het gaat over STILTE, beter gezegd, het gebrek eraan, oftewel: onnodig lawaai.
Stilte is niet de afwezigheid van geluid en lawaai hoort tot op zeker hoogte ook bij bepaalde aspecten van het leven.
Stilte bestaat uit een scala aan natuurlijke geluiden en daar gaat het nu juist om: natuurlijke geluiden steeds minder kunnen ervaren werkt vervreemdend en maakt ziek.


Omdat iedere geluidsbeleving een subjectieve ervaring is en niemand voor een ander kan bepalen wat aangenaam, irritant, mooi of lelijk, hard of zacht is, moeten we ons, als het om zo’n delicaat en fijngevoelig zintuig als het oor gaat, extra fijnzinnig opstellen.
Horen is namelijk net zo goed voelen, omdat geluid uit trillingen bestaat en ons oor het evenwichtsorgaan huisvest en verbonden is met onze ziel en al haar roerselen. Daarbij zijn ze willoos en dus altijd “in gebruik.”
Letterlijk en figuurlijk niet gehoord worden grijpt dan ook danig diep in!


Er zijn miljoenen mensen die op dagelijkse basis in meer of mindere mate te lijden hebben onder lawaai in al zijn verschijningsvormen en er zijn bergen (medisch/wetenschappelijke) onderzoeksrapporten die staven dat blootstelling aan lawaai niet alleen heel ongezond is maar ook tot de dood kan leiden, dat het nooit went en dat het alleen maar toeneemt door de bevolkingsgroei, de verstedelijking, de technische en industriële ontwikkelingen, de weg- trein- en luchtverkeerstoename.
Daar moeten we niet lichtvaardig over denken, laat staan het op persoonlijk niveau ridiculiseren en bagatelliseren van degenen die hier ongevraagd en ongewenst mee opgezadeld worden.

Het is onbegrijpelijk dat gezondheid altijd alleen maar over ons fysiek gaat en dat het trainen van de geest in de stilte alleen als iets voor monniken, geestelijken en andere wereldvreemden wordt gehouden, waarbij ook nog eens de vraag wordt gesteld: wat heeft het voor zin om biddend en mediterend, een teruggetrokken bestaan te leiden?
Dat wordt toch veelal als tamelijk egoïstisch bevonden.
 

Als ik diezelfde vraag dan eens loslaat op de doorsnee levenswijze van de meerderheid:
Wat is de zin van al die massaal bezochte feesten, evenementen, popconcerten en parades in de open lucht, die allemaal op dezelfde voorspelbare wijze verlopen, met veel drank, geschreeuw, gehos, die een hele wijde omgeving in gijzeling nemen met de volumeknop als ultieme wapen. Feest is het vooral voor de commercie die er dik aan verdient en er wel bij vaart. Het zal hen een rotzorg zijn dat drank- en drugs levens verwoesten, dat te veel decibels gehoorschade veroorzaakt, dat het agressie, vernielzucht, vechtpartijen en heel veel troep oplevert. Een batterij aan medische hulp- en veilgheidsdiensten moet eraan te pas komen en kosten noch moeite worden gespaard om het eenieder naar de zin te maken.
Wat is daar in vredesnaam de zin van?


Ik kom tot de treurige constatering dat er voor de weldenkende, zintuiggevoelige en stiltebehoeftige mens geen ruimte meer is, omdat de muZIEKTE overal dominant aanwezig is in de openbare en voor publiek toegankelijke ruimte. Voor ons is helemaal niets geregeld en opkomen voor ons grondrecht op stilte wordt zelfs tegengewerkt dan wel onmogelijk gemaakt. De toenemende lawaai-economie heeft een louter egoïstische, consumerende mens gecreëerd die geen idee meer heeft dat stilte de basis is voor een zinvolle
SAMENleving.


Vrijheid betekent niet maar kunnen doen waar men zin in heeft, maar gaat juist over het kennen van de eigen grenzen en daar bewust naar leven.
Het verschil weten tussen privésfeer en publieke ruimte, waardoor iederéén in vrijheid kan leven verandert “ik heb er geen last van” in “wat erg dat je er last van hebt.”
Die basishouding heet innerlijke beschaving en zorgt voor de terugkeer van het fatsoen.
Dan weet je vanzelf wat juist is om te doen en wat je behoort te laten.


Aan elke activiteit behoort stilte vooraf te gaan.  
We hebben op dat vlak nog héél veel in te halen om de dolgedraaide herriemaatschappij weer tot rust te brengen en het evenwicht te herstellen.
Het goede nieuws is dat we helemaal niet op zoek hoeven naar stilte zoals de geestelijken dat doen, als we op heel gewone
dagelijkse basis de stilte durven toe te laten.


Het is niet eng maar ons medicijn. 
Want stilte is vrede. Wie wil dat nu niet?



 

Verder lezen


De wereldvrede is weer iets dichterbij gekomen nu blijkt dat de mens nog maar de enige hindernis is. Na een kort vredesoverleg waren de duif en de kabouter het daar over eens.

Want wij bedenken al het wapentuig en herdenken wij niet al de doden die door ons toedoen hadden kunnen blijven leven en bouwen we niet weer op wat wij eerst hebben platgegooid. Exercities die ieder weldenkend mens zinloos vindt maar het gebeurt toch. Hoe komt dat.

Iedere vredesmissie begint bij onszelf. Zet gemakzucht en hebzucht van je af en stijg boven je conditionering uit. Dan kun je liefde zijn en je heelal voelen.

Maar neem je al die moeite als je nog niet het voordeel van vrede kunt voelen en onvrede en geweld, al of niet aangedikt in de media, dagelijkse kost zijn. Door het opstapelingseffect is je brein aangekoekt.

Vergelijk het met iemand, die verlekkerd aan een vette hap loopt te kluiven en van een passant te horen krijgt dat het beter is om die vette hap voortaan te laten staan. Dat komt niet aan omdat het voordeel van verminderd gewicht en schone darmen niet gevoeld wordt en niet tegen het gevoel in het nu opweegt.

Een beetje vette hap hoef je overigens niet altijd te laten staan:het kan de darmen smeren.En zo hoort bij de lieve vrede op zijn tijd een heerlijke en eerlijke bodycheck of tackle tijdens sport en geeft een goede kick.

Alleen vrede voelen bevredigt en zolang dat gevoel er niet is blijft onze geest onbewust onvrede en geweld slikken,zoals maag en darmen blijven vragen om een vette hap. Heb je de moed om er nu iets aan te doen.?

Of geniet je soms van waanzin, haat, jaloezie, hebzucht, pijn, agressie, angst, geweld of machtswellust. Ben je misschien gemakzuchtig. Is je brein aangekoekt of verdien je aan onvrede en geweld. Zeg eens eerlijk.


 


Aleida Guevara is dochter van Ernersto “Ché” Guevara. ‘Zoals de meeste Cubanen’, lacht Aleida. Net als haar vader wijdt ze haar leven, behalve aan de revolutie, aan de gezondheidszorg. Ze werkt als kinderarts in een hospitaal in Havana.


Er komt een Kinderombudsman die ervoor moet zorgen dat de rechten van kinderen worden gerespecteerd door overheidsinstanties.


De ministerraad heeft daarmee ingestemd op voorstel van de ministers Hirsch Ballin (BZK) en Rouvoet (Jeugd en Gezin).


Het streven is dat de Kinderombudsman begin 2011 van start gaat. De Kinderombudsman wordt ingesteld binnen het instituut Nationale Ombudsman.


Het kabinet bekrachtigt met dit besluit een initiatiefwetsvoorstel uit de Tweede Kamer.