Kim Brand (22) is deze week meedenker van ‘Dus ik ben’. Ook zij kiest een beeld dat volgens haar iets zegt over ons hedendaagse mens-zijn. Ze kiest een still uit haar documentaire ‘De Zorgfabriek‘ (HUMAN). Haar documentaire laat de automatisering in een verzorgingstehuis zien. Kim: “Ik ben kwaad op hoe wij met oudere mensen omgaan in Nederland. Iedereen wil graag oud worden, maar het is de vraag of we op deze manier ook oud willen zijn.”
Waarom dit beeld?
“Het is een still uit ‘De Zorgfabriek’. De bewoners hebben koffiepauze. Het ziet er op het eerste oog onschuldig uit, maar voor de goede verstaander zitten er nog een paar andere boodschappen in…”
Wat zie je, vertel…
“Je ziet het beeld van een aantal koffie drinkende ouderen rond een tafel. Wat snel opvalt is de dominante positie van de klok. En als je nog wat verder kijkt valt op dat het uitzicht op de eigen verzorgingsflat erg troosteloos is. Dit staat symbool voor het verhaal achter ‘De Zorgfabriek’.”
Jij koos dit beeld, wat zegt dit beeld over jou?
“Ik heb zelf vijf jaar in dit verzorgingshuis gewerkt als activiteitenbegeleidster in de weekenden. Waar ik grote moeite mee kreeg, is dat de klok een steeds grotere rol is gaan spelen. Het in- en uitloggen voor ongeveer iedere handeling; alle tijd die verzorgers aan de bewoners besteden, moet worden geklokt. De manier waarop het nu gaat is volgens mij niet meer menselijk. Ik ben kwaad op de manier waarop wij met oudere mensen omgaan in Nederland.”
Wat zegt dit beeld volgens jou over onze samenleving?
“Deze mensen aan tafel zijn mensen. De samenleving vergeet dat ze bestaan. Ik vind dat we er veel meer mee bezig zouden moeten zijn: dit is ook onze toekomst. Maar willen we eigenlijk wel zien wat er gaande is in de zorg? We kunnen onze vader en moeder niet zelf opvangen, daar hebben we het te druk voor, dus doen we liever onze ogen dicht. Op papier hebben we het allemaal keurig geregeld, tot achter de komma. Maar als mensen de film hebben gezien, worden ze toch stil en zeggen sommigen: ‘geef mij maar een spuitje’. Iedereen voelt aan dat dit niet de goede kant op gaat, maar ondertussen laten we het gewoon gebeuren..”
Welke vraag, welk dilemma, roept dit beeld op over ons mens-zijn?
“Het gaat over ouderenzorg; onder het motto ‘zorg op maat’ wordt de zorg vooral onpersoonlijker. Er zijn vier zorgpakketten en alles wat daarbuiten valt moet je extra betalen. Elk onderdeel van de zorg moet worden beschreven, geklokt en ‘ingekocht’. Zit het niet in je pakket, dan moet je bijbetalen. Dat kan varieren van het aantrekken van schoenen tot het buiten zetten van de vuilnisbak. Verzorgers registeren met elektronica elke handeling. In bijna alle handelingen is voorzien, maar hoe klok je een praatje op de gang? Dat is dan weer lastig… We dreigen de menselijke maat volledig uit het oog te verliezen en dat noemen we dan ‘transparantie’, ‘efficiency’ en ‘professionaliteit’.”
Vul in: Ik …, dus ik ben.
“Ik word ook oud, dus ik ben.”