Dus ik ben op: home ›› meedenker ›› baukje prins
Baukje Prins is sinds november 2009 aangesteld als lector Burgerschap en Diversiteit. Ze was als universitair docent sociale en politieke filosofie verbonden aan de universiteiten van Amsterdam, Maastricht en Groningen.
In 2004 verscheen de herziene druk van 'Voorbij de onschuld', een boek over het debat over integratie in Nederland. Momenteel werkt ze aan een boek rond de levensverhalen van haar Friese en Molukse klasgenoten uit de jaren zestig (uitgeverij Augustus 2011).
“Op het moment dat je verdraagt voel je echt dat je bent.” Dat zegt meedenker Baukje Prins, lector Burgerschap en Diversiteit aan de Haagse Hogeschool. Ze bespreekt voor ‘Dus ik ben’ een foto die zij tegenkwam op de website van de New York Times van twee vrouwen in de metro, een van hen gehuld in een niqaab. “Tolerantie is iets wat je moet opbrengen wanneer je met iets wordt geconfronteerd wat je moeilijk kan verdragen.” Baukje formuleert de frase: Ik verdraag, dus ik ben.
Waarom dit beeld?
“Ik koos voor dit beeld omdat de manier waarop de blonde vrouw naar haar buurvrouw kijkt wat mij betreft goed uitdrukking geeft aan het ongemak dat de orthodoxe islam in de westerse wereld teweegbrengt. Je ziet op het gezicht van de blonde vrouw een soort opmerkzaamheid. Ze vindt het niet echt prettig dat deze vrouw naast haar zit, maar ze oordeelt ook niet.”
Wat zie je? Vertel….
“De vrouw gehuld in de niqaab is een bijna onzichtbare figuur. We zien alleen haar handen en haar ogen. Ze heeft een ring om haar linkerhand, misschien een trouwring. Haar ogen zijn neergeslagen en ze is met de krant in de weer. Aan de ene kant is de vrouw helemaal verborgen en afgesloten voor de wereld door haar kleding. Aan de andere kant leest ze een krant en zit ze in de drukke metro. De tegenstelling tussen de vrouwen is groot. De blonde vrouw kijkt naar haar buurvrouw met een mengeling van ongemak en nieuwsgierigheid.”
Jij koos dit beeld. Wat zegt dit beeld over jou?
“Ik snap het ongemak van de blonde vrouw goed. De boodschap van de gesluierde vrouw is: ik sluit mij van jullie af, ik wil niks met jullie te maken hebben. Ze wil niet eens haar gezicht laten zien en slaat haar ogen neer. Daardoor krijg je het onbehaaglijke gevoel dat je buiten gesloten wordt.
Dat unheimische gevoel zag ik ook in een tv-programma, een aflevering van ‘Jong’ van de EO. Een aantal klasgenoten zag een oude vriendin na jaren terug en opeens bleek ze een niqaab te dragen. Ze schrokken zich kapot. Een moest zelfs haar tranen verdringen. Toen het Turkse meisje zei dat ze zich nu pas echt vrij voelde wreef dat alleen maar meer zout in de wonden. Haar vriendinnen voelden zich daardoor afgewezen en buitengesloten.”
Wat zegt dit beeld volgens jou over onze samenleving?
“We leven in een democratische cultuur. Democratie betekent dat je transparant bent over waar je voor staat, en dat je elkaar met open vizier tegemoet treedt. Maar iemand die zich huldt in een niqaab sluit zich juist helemaal af van de samenleving. Daarom ligt het dragen van zo’n sluier op de grens van wat je in een democratische cultuur kan accepteren.”
Welke vraag, welk dilemma, roept dit beeld op over ons mens-zijn?
“Of we wel of geen boerkaverbod moeten invoeren is een lastige vraag. Met elk verbod leveren we immers in op het ideaal dat iedereen mag zijn wie hij of zij is in onze samenleving. Zelf vind ik het daarom beter om het dragen van een boerka te tolereren. Daarmee geven we aan dat we er niet gelukkig mee zijn, maar het liever niet verbieden omdat we dan inleveren op voor ons ook belangrijke waarden: de vrijheid van godsdienst en de vrijheid hoe je te kleden. Met elk verbod maak je je eigen samenleving minder open.
Veel mensen denken bij tolerantie aan onverschilligheid. Maar tolerantie is iets wat je moet opbrengen wanneer je met iets wordt geconfronteerd wat je moeilijk kan verdragen. Op het moment dat je verdraagt voel je echt dat je bent. Je voelt onbehaaglijke gevoelens zoals ongemak of ergernis. Tolerantie betekent niet de andere kant op kijken. De blonde vrouw op de foto kijkt naar de vrouw met de niqaab. Ze laat haar gevoel van ongemak juist toe.”
Vul in: ik …, dus ik ben
“Ik verdraag, dus ik ben.”
De foto is afkomstig van de website van de New York Times en is gemaakt door Hazal Thompson.
Blog Grande! Avez-vous des suggestions pour les écrivains en herbe? Je suis l\'espoir de commencer mon propre site web dès mais je suis un peu perdu sur tout. Voulez-vous recommandons de commencer avec une plate-forme libre comme Wordpress ou aller pour une option payante? Il ya tellement de choix là-bas que je suis totalement débordé .. Toutes les recommandations? Merci beaucoup!Cheap Viagra Online
Wil gewoon zeggen dat je artikel wordt als tonishing. De helderheid in je bericht is gewoon spectaculair en ik kan aannemen dat u een expert op dit onderwerp. Goed mogelijk is met uw toestemming mij toe aan uw RSS-feed te grijpen om op de hoogte te blijven met de komende post. Dankzij u een miljoen en houden het verheugend te werken.
Dus : ik verdraag dit niet, dus ik ben niet ?
Voor mij een van de zovele polariserende opmerkingen waar ik helemaal niets mee heb.
Moet iedereen steeds ergens vóór of tegen zijn ?
En nog een onduidelijke zinsnede: We leven in een democratische cultuur !?!?
Wat bedoelt u, leven we in een democratie of democratische samenleving, of heeft u het over een nieuw soort cultuur ?
Helaas is gezicht bedekkende kleding een onderdeel van een cultuur waar wij weinig van weten behalve dat meer dan 100.000.000 vrouwen tegen hun zin in deze situatie zijn gedrongen. (en dan heb ik het nog niet eens over genitale verminking)
Is het dan vreemd dat er op zijn minst met verwondering naar deze kleding wordt gekeken.
Hoe zeer ik het heel graag anders zou willen zien, kijk je in de betreffende situatie naar kleding en niet naar de mens achter die kleding.
En daar draait het om : niet de kleding, maar de mens erin.
Ik ben er van overtuigd, dat deze cultuur net zo aan verandering onderhavig is al bijvoorbeeld de christelijk joodse cultuur.
Wij leven in landen die jarenlang zeer tolerant zijn geweest, in tegenstelling tot de streng gesloten gemeenschappen met een islamitische cultuur.
Hoe we daar een evenwicht in kunnen vinden weet ik niet, maar er is hoop: Onderwijs en informatie is in alle culturen de bron geweest van aanpassing naar meer vrijheid.
Gelukkig zijn heel veel vrouwen in islamitische landen al heel ver in ontwikkeling en eigen-meningsvorming.
Van binnenuit zal er dus een kentering ontstaan en zullen conservatieve leiders en terroristen binnen de Islam afhaken.
Dan zullen ook Niqaabs en burqa's uit het wereldbeeld verdwijnen.
Ook zonder die kledingstukken kunnen Islamitische vrouwen zeggen : DUS IK BEN.
......het beeld wat ik zie, kan ik beschrijven als een moment opname van twee vrouwen die naast elkaar zitten, in de universele wereld van het alledaagse leven, maar elk vanuit een totaal ander vormgegeven persoonlijk leven.
De contrasterende werkelijkheid tussen een open en gesloten leven van twee vrouwen wordt hier sterk geduid, zo lijkt het .
Ik denk niet dat hier een gesprek heeft plaatsgevonden. De blonde vrouw blijft in contact met haarzelf en wat haar op dat moment bezighoudt. Dat zie je in haar lichaamstaal, ze klemt haar tas op schoot, ze eet geconcentreerd haar appel, ondertussen wendt ze al etend haar gezicht en blik af naar haar gesluierde buurvrouw. Haar blik is menselijk nieuwsgierig, beschrijvend, zonder oordeel. De blonde vrouw richt haar blik naar buiten.
Ook de gesluierde vrouw blijft in contact met wat haar bezighoudt, het lezen van haar krant. Haar neergeslagen blik en haar manier van kleden versterken de indruk dat zij in een sterk afgebakende persoonlijk wereld leeft. Ze lijkt niet geïnteresseerd, niet open naar de wereld daar buiten, maar ze leest wel een krant.
Wat gebeurde er voor of na deze opname?
Maar wat er voor en na deze opname heeft plaatsgevonden?
tja
Ik interpreteer de foto juist heel anders. Voor mij lijkt het alsof de twee vrouwen in gesprek zijn, de blonde vrouw luistert (misschien wel met verbazing) naar wat de vrouw met een niqaab verteld en daar hoort ook haar lichaamstaal bij.
Misschien zou u, uzelf ongemakkelijk voelen als u naast deze vrouw zou zitten?
@MarkOldengarm ja indeed. Denk ook dat het eindigt in een blog zoals bij #dusikben http://t.co/yK8G28LO
Nieuwe blog: 'ik ben stuurbaar, jij ook' nav het boek #dusikben en diverse gesprekken http://t.co/yK8G28LO
Just finished reading the book #DusIkBen. Interesting philosofical insights in human behaviour. Another piece added to my empathic puzzle.
