'On The Road' van Walter Salles

dinsdag, 22 mei 2012

Reacties0

Ginsberg: 'I have finally taught Neal that he can do anything he wants [...] become the greatest poet since Rimbaud. But he keeps rushing out to see the midget auto races.'

Aldus Allen Ginsberg in gesprek met Jack Kerouac in een fragment uit 'On The Road', de roman die Kerouac rond 1951 schreef, die zes jaar later gepubliceerd werd en die vervolgens de Beat Generation definieerde.

'Neal' is Neal Cassady, een van de belangrijkste figuren uit dat tijdperk en hoofdpersonage in de roman. Neal. Die liever naar autootjes keek dan gedichten schreef. Dát maakte hem misschien tot de half onzichtbare, leidende figuur van de beats.

Iets hiervan, maar niet veel, valt terug te vinden in de langverwachte, door Francis Ford Coppola geproduceerde en door Walter Salles geregisseerde filmversie van de roman.

Sal Paradise (Sam Riley), Kerouac zelf als verteller in de roman, is gefascineerd door Dean/Neal (Garrett Hedlund). En hij kan misschien juist hierdoor niet tot schrijven komen. Tijdens hun befaamde reis door het Amerikaanse landschap – de basis van de roman – is het hedonisme van Cassady, dat in zijn puurste vorm de basis van 'beat' symboliseert, onweerstaanbaar voor Kerouac. Hun relatie vormt het brandpunt van de film.

En juist hier gaat het mis: Salles, die eerder de Che Guevara-film 'The Motorcycle Diaries' (2004) maakte, heeft verder weinig oog voor het detail dat Kerouacs roman zo rijk maakt. Beschrijvingen van het landschap, incidenten, mensen. Van de reis zelf. Bovendien is er in de film weinig van het rauwe aan Kerouac te vinden. Acteurs en sets zijn mooi en glad en hebben te weinig beat, ze zijn eigenlijk gewoon te weinig revolutionair.

'On The Road' is door alle literaire en cultuurhistorische betekenissen beslist geen makkelijke film om te 'lezen' of om te beoordelen.

Analyse en debat van en over deze thema’s door mij en Stine Jensen in het Filmpanel van OBA Live op 23 mei onder leiding van Theodor Holman.

Trailer: