Verheffend

dinsdag, 24 april 2012

Reacties0

Honderden mensen uit Rotterdam, Den Haag, en Delft, die al enige tijd in de bijstand vertoeven, togen eind maart per bus naar de kassen van het Westland om daar werk te zoeken. Gedwongen wel te verstaan. Wegblijven zou worden bestraft met een korting op de uitkering.

Het past in deze tijd. De verzorgingsstaat wordt de overheid te duur, iedereen die kan werken moet werken; ook als dat werk voorheen het predicaat niet-passend zou hebben gekregen, bijvoorbeeld omdat het te ver lag onder het opleidingsniveau van de betrokkene.

Dat heeft te maken met ons rechtvaardigheidsgevoel: waarom zou ik betalen voor iemand die makkelijk zijn eigen broek kan ophouden? Maar het hangt ook samen met de manier waarop we tegen arbeid aankijken: als middel om jezelf te ontplooien, je leven zin te geven en sociale contacten op te doen of te onderhouden. Kortom: arbeid dient ter verheffing en niet alleen van de heffe des volks.

De vraag of een geschoolde werknemer gelukkig wordt van ongeschoolde arbeid laat ik voor het gemak even buiten beschouwing, evenals de vraag of het schoonmaken van een wc in 30 seconden veel bijdraagt aan zelfontplooiing, zingeving of een sociaal netwerk. Maar laten we nou eens erkennen dat ook de besteding van vrije tijd verheffend kan zijn en dikwijls is. Omdat die vaak wordt gevuld met zorg voor gezinsleden of voor de directe omgeving, mantelzorg. Dat is ook arbeid. Onbetaalde arbeid. Waardering voor en facilitering van deze informele zorg maakt de verzorgingsstaat ook een stuk minder duur. En kan zeer verheffend zijn.