You are now being logged in using your Facebook credentials
Email dit nieuwsbericht Print dit nieuwsbericht

Doemscenario's

dinsdag, 17 april 2012
Bookmark and Share

Reacties1

Als het over vergrijzing en de verzorgingsstaat gaat vliegen de doemscenario's ons om de oren. We hebben ook nogal wat te verliezen. Er is geen land waar de zorg zo geïnstitutionaliseerd is als Nederland. De discussie wordt dan ook vaak gevoerd vanuit gevestigde belangen. Dat hebben discussies over de zorgsector gemeen met die over de woningmarkt of ontwikkelingssamenwerking.

De verwachting is dat met de groei van het aantal ouderen, wier levensverwachting mede door voortschrijdende technische en medische inzichten bovendien steeds hoger wordt, de middelen steeds schaarser worden. Financiële middelen zowel als menskracht.

De politiek, maar ook de zorginstellingen trachten deze ontwikkeling te bezweren door te wijzen op het feit dat ouderen steeds langer actief blijven. Onder het motto: De 65-plusser van nu is niet meer de 65-plusser van vroeger.

De vraag is hoe realistisch dat beeld van de actieve oudere is. De ouderdom komt nou eenmaal met gebreken. We willen dat natuurlijk liever niet horen. De anti-verouderingsproducten en gezondheidspillen vliegen over de toonbank, het bedrijfsleven doet goede zaken met onze angsten. We willen allemaal oud worden, maar niet zijn.

Nog banger zijn we dat een realistisch beeld van ouder worden en een analyse van hoe we een betaalbare zorg kunnen inrichten vroeg of laat leidt tot een discussie over de vraag welke zorg we nu wel of niet moeten leveren en tot welke leeftijd bepaalde verrichtingen (transplantaties bijvoorbeeld) nog onder de standaardverzekering moeten vallen.

Liever steken we onze kop in het zand en hopen we eeuwig jong te blijven. 50-plus: zwemmen dus!

Laatste reacties

Plaats reacties

In mijn jonge jaren ging ik vaak, meestal op een vrije woensdagmiddag, met mijn moeder naar het dierenpark in wassenaar en stond dan soms wel een uur naar de roofdieren in hun veel te kleine hokken te kijken. Ik zag hoe zij zich verveelden en gaapten omdat zij niets te doen hadden en er geen uitdagingen meer waren.
Rond vier uur bespeurde ik enige activiteit omdat dan het voedsel in aantocht was.
Daarna vervielen zij weer in de apathie van hun zinloze bestaan. Zielig.

Wat heeft dat met verdoezeling van het ouder worden door de oudere als heel actief, gezegend met de eeuwige jeugd, voor te stellen terwijl o.a. door de vergrijzing de verzorgingsstaat onbetaalbaar dreigt te worden, te maken.

De roofdieren in het dierenpark konden geen keus maken voor de situatie waarin zij verkeerden maar wij als vrij mens zouden dat wel kunnen, ware het niet dat wij ons te makkelijk schikken.

De mens heeft naar mijn mening de neiging om gemakzuchtig te zijn en went er snel aan om niet zijn zegeningen te tellen. De verzorgingsstaat moet er dan ook voor zorgen dat het vangnet geen hangmat wordt. Als je te lang in een hangmat ligt word je lui , vadsig en ben je niet meer alert op je omgeving.

Maar nu komt het: zorgverleners hebben veelal ook de neiging om gemakzuchtig te zijn en hebben er commercieel belang bij om zoveel mogelijk zorg te leveren.
Dit in combinatie met de gemakzuchtige niet kritische consument en verzekeraar
doet de kosten enorm stijgen.

De vraag is of al die pillenpretpakketten, die nu bij ouderen veelal aan de deur worden afgeleverd , nog wel zo groot zullen blijven wanneer de consument het zelf moet betalen. Het wordt langzamerhand duidelijk dat alleen al door sanering van de medicatie er miljoenen bespaard kunnen worden.

Een goede " lijfstijl " biedt helaas geen garantie dat er bij het ouder worden geen toenemend beroep op de zorg hoeft te worden gemaakt.

Maar mentaliteitsverandering bij de mens zullen we alleen bereiken door zorgverlener , verzekeraar en consument te laten voelen wat de consequenties zijn
van hun handelen. Dat gaat bijna altijd via de portemonnee.

Jan Schouten

Jan Schouten

16 augustus 2012
kleiner | groter

security image
Schrijf de security code over


busy