Zaak Ina Post - Vrijspraak!

woensdag, 06 oktober 2010

Reacties1

Filmmaker Kees Vlaanderen en researcher Willem de Haan bezochten de laatste procesdag: de dag van de uitspraak. Lees hier hun verslag.

9.30 uur. een volle zaal. Iedereen is er. Tante Maria van Buytene, die Ina er door heen sleepte toen ze er zelf al niet meer in geloofde. Ze nam haar nicht aan de hand mee naar mr. Geert Jan Knoops. Dick Gosewehr, de voormalig rechercheur die zich in haar zaak verdiepte en er samen met politiepsycholoog Timmerman een onthullend boek over schreef. Mevrouw Knoops zit naast de persrechter die de uitspraak al op zijn schoot heeft liggen. 'Maakt u zich zorgen?' vraagt hij. 'Ja', beaamt mw. Knoops. 'Als het maar een rechtvaardig vonnis wordt dat ik kan uitleggen en daar ben ik de laatste tijd een paar keer in teleurgesteld'. Het wordt een rechtvaardig vonnis, stelt de persrechter haar gerust, maar over de uitkomst kan hij nog geen mededeling doen: 'wacht u rustig af'

Iets verderop zitten Ton Derksen, de wetenschapsfilosoof, en Metta de Noo die zich samen sterk maakten voor Lucia de Berk. Sindsdien verdiepte Derksen zich in gerechtelijke dwalingen. Recent verscheen zijn onthullende boek 'De ware toedracht'. Achter in de zaal zoekt Nico van der Geest, de leider van het politieonderzoek die Ina tot haar bekentenis bracht, een plek.

Gisterenavond hebben meneer en mevrouw Knoops Ina Post nog op het hart gedrukt: 'Ga slapen, want wat er ook gebeurt, we laten u niet los.' Maar Ina heeft niet geslapen vannacht. 'Ik ben maar een spelletje gaan doen om te proberen mijn gedachten te verzetten', maar echt lukken wilde het niet. Nu zit ze vooraan in het midden van de zaal. Links vier of vijf TV camera's, klaar om de emoties in voor- en tegenspoed niet te missen.

Wat zal voorzitter Valkenburg van het Hof doen? Komt hij meteen met zijn uitspraak en daarna met de toelichting? Of gaat hij zijn gehoor in spanning houden? Hij doet het laatste en het duurt ruim een uur voor hij tot zijn finale oordeel komt. Het zijn lange minuten die duren zonder aanwijzing over de uitkomst. De herinneringen van de getuigen die werden gehoord zijn ingekleurd door wat ze in 24 jaar over de zaak hoorden en lazen, constateert de president. Zelfs de verklaringen van de twee toenmalige officieren van justitie stonden op wezenlijke punten haaks op elkaar. Hij neemt het hen niet kwalijk: 'Na 23 jaar zijn werkelijke en vermeende herinneringen niet meer te scheiden.'

Ook de verklaringen van Ina Post enerzijds en de rechercheurs anderzijds die allen ter zitting zijn gehoord verschillen hemelsbreed. Tijdens de verhoren is soms aanzienlijke druk uitgeoefend, maar dat die druk ook ontoelaatbaar was, is niet aannemelijk geworden en dus wordt de bekentenis niet voor het bewijs uitgesloten.

Blijft over of in die bekentenis 'daderwetenschap' is prijs gegeven. Dat is kennis die alleen een dader weten kan. En toen volgden eindelijk de voor Ina Post verlossende woorden. De daderkennis waar Ina over zou hebben beschikt en op veroordeeld werd, lag op straat. Het stond in de krant. Ina is rondgeleid op de plaats delict. En er werd niet verhoord volgens een vooropgezet plan waardoor niet is vast te stellen wat de verhorende rechercheurs haar als informatie meegaven die door andere rechercheurs als daderkennis werd genoteerd.

Voor ons programma was de centrale vraag: 'Hoe kan een mens een moord bekennen, als hij die niet gepleegd heeft?' Wij probeerden ons er een voorstelling van te maken, hoe zoiets kan gebeuren in een fictieve reconstructie, gebaseerd op uitvoerige en grondige research. Het Hof maakte het vandaag in zijn vonnis op zijn manier inzichtelijk:  de 'daderkennis' die Ina zou hebben gehad, had al in de kranten gestaan, de toestand in de woning kende ze van de rondleiding als getuige, een aantal dagen voor haar aanhouding. Deskundigen hadden vastgesteld dat ze door haar arrestatie destijds in een acute stresstoornis was beland en ten prooi gevallen was aan intense gevoelens van angst, hulpeloosheid, verdoving en onthechting. Ina Post was destijds ook bovenmatig vatbaar voor 'door anderen verstrekte informatie'. Die combinatie veroorzaakte volgens het hof haar bekentenissen. Je mag hopen dat politie en justitie er iets van leren.

Ina Post zat vier jaar onschuldig vast, van de zes jaar waar ze toe was veroordeeld. Omdat ze in haar bekentenis, die ze meteen weer introk, daderkennis had prijsgegeven. 'En dan hang je', zei de rechercheur die het politieonderzoek leidde. Vierentwintig jaar lang hebben een rij van officieren van justitie en rechters in hun oordeel over Ina Post het hem nagezegd. Zelfs twee weken geleden zei de aanklager, advocaat generaal de Vries nog hetzelfde. Tot het Hof in Den Bosch aan deze nachtmerrie vandaag een einde maakte.

'verklaart niet bewezen….. en spreekt u daarvan vrij' waren de laatste woorden van de voorzitter. In het tumult van de klikkende camera’s kwam hij er niet meer toe aan een persoonlijk woord voor Ina, zo hij dat al van plan was geweest. Een persoonlijk blijk van betrokkenheid van deze vertegenwoordiger van de rechtelijke macht zou deze mooie dag helemaal goed gemaakt hebben. Rechercheur Nico van der Geest was na de uitspraak overigens heel snel vertrokken. Die was nergens meer te zien.

Lees hier het nieuwsbericht 'Vrijspraak voor Ina Post'. Ga voor meer informatie rondom de zaak Ina Post naar www.inapost.nl.