Bermmonumenten

donderdag, 26 augustus 2010

Reacties0

Je hebt veel verschillende begrafenisrituelen en -monumenten in de wereld. Daar zijn boeken vol over geschreven. Een van de opvallendste - in de letterlijke zin - is het zogenaamde bermmonument. Ze zijn opvallend omdat ze vaak langs een drukke weg staan. Meestal worden ze de eerste maanden goed bijgehouden. Dan zie je bijna dagelijks nieuwe bloemen en beertjes langs de kant van de weg. Maar na een paar maanden, verwelken de bloemen, verregenen de beertjes en vervagen de fotos. Ze worden niet meer bijgehouden maar ook niet weggehaald.

Langs zogenaamde dodenwegen krijg je zo een hele reeks van vervallen monumenten. In de regio Eindhoven-Nuenen leidde dat tot heftige discussies. Familie van verkeersslachtoffers wilde her en der monumenten. De gemeente zag dat anders. Ze vonden elkaar in een nationaal bermmonument voor alle slachtoffers uit het land. Deze werd aan het eind van de dodenweg geplaatst bij een drukke rotonde. Ik kom regelmatig langs dit monument gereden maar ik heb er nog nooit iemand gezien.

Ik vraag me nog steeds af waar de traditie vandaan komt. Drie huizen verder in de straat waar ik woon viel een vrouw van de trap, brak haar nek en was op slag dood. Haar man zat er nog een dag voor vast. Drama ten top. Als ik dit verhaal vertel, op verjaardagen en andere feestelijkheden waar je met vage bekenden staat te praten, is er altijd wel iemand die iemand kent die van de trap is gevallen en overleden. Vreemd genoeg heb ik nog nooit een monument onder aan een trap gezien. Ook niet bij ziekenhuisbedden, bij bedden in het algemeen – de meeste mensen overlijden in bed – bij watertjes waar mensen verdronken of bij bouwplaatsen waar dodelijke ongelukken plaatsvonden.

Ik stond er van te kijken toen ik de film zag over de bermmonumenten, er zijn blijkbaar meer mensen die zich hiermee bezig houden. Nu nog wachten op de eerste boeken met bijgeleverde kaarten over de bermmonumenten. Als die er niet snel komt, schrijf ik zelf zo'n boek.