Vierde procesdag Ina Post - tegenstrijdige herinneringen

dinsdag, 13 juli 2010

Reacties4

Enkele uren voor haar bekentenis op 12 september 1986 hadden Nico van der Geest, de leider van het politieonderzoek, en hoofdofficier van justitie Mr. De Wit elkaar nog indringend gesproken.

Van der Geest weet het nog goed. "Wat moet ik morgen met haar", had De Wit aan de rechercheur gevraagd. Het was 'niet vet' wat Van der Geest tegen Ina Post wist in te brengen. 'Een haaltje aan een d', daar bleef het bij. En verder geen enkel bewijs. Als Ina Post een paar uur later niet had bekend, was ze de volgende dag vrijgelaten. "Maar daar wist Ina natuurlijk niets van", herinnert Nico van der Geest zich.

Vrijdag werden de officieren van justitie Mr. De Wit en Mr. Van der Horst door het Hof in Den Bosch als getuigen gehoord. Ina Post was de dag na haar bekentenis aan de officieren voorgeleid. Volgens de officieren herhaalde mevrouw Post die ochtend haar bekentenis. Ina Post ontkent dat, ze had geen woord kunnen uitbrengen, ze had alleen gehuild.

Willem de Haan en ik konden deze dag niet aanwezig konden zijn bij het proces. We vroegen Wim Orbons, gezondheidseconoom en jurist, om een verslag te schrijven.

Verslag van de vierde zittingsdag op vrijdag 9 juli 2010

's Ochtends werden eerst nog drie politiefunctionarissen gehoord. Zij waren alle drie betrokken bij de verhoren maar niet bij de bekentenissen. Volgens de drie was er geen sprake van (psychische) druk geweest bij de verhoren; alle drie konden zich net als hun collegas de dag ervoor nog maar weinig herinneren. Volgens één voormalige verhoorder was Ina Post een vreemde vrouw; een ander vroeg zich af waarom het onderzoek opnieuw moest worden gedaan, na 23 jaar.

Na de middag werden twee voormalige officieren van justitie gehoord.

Meneer De Wit is inmiddels niet meer werkzaam en Meneer Van der Horst is momenteel advocaat-generaal  bij het Gerechtshof in  Den Haag. De Wit was destijds de verantwoordelijke hoofdofficier van justitie, Van der Horst was in 1986 net als plaatsvervangend officier van justitie begonnen en De Wit was zijn begeleider.

Volgens De Wit had het proces-verbaal van de door rechercheur Nico van der Geest opgestelde bekentenis "niet veel aanknopingspunten, het was niet erg concreet" en vanwege de wisselende verklaringen had hij bij de voorgeleiding op woensdag 17 september 1986 meteen aan mevrouw Post de vraag gesteld of zij het nu wel of niet gedaan had. Het korte en bondige antwoord had hij nog goed voor de geest. "Ik zei: heeft u het wel of niet gedaan." Daarop was het antwoord van mevrouw Post geweest: "Ik heb het gedaan." Voor de rest wist De Wit niets meer. Hij had het proces-verbaal van Ina’s eerste bekentenis de avond ervoor gekregen.

Na het verhoor van hoofdofficier De Wit door het hof in Den Bosch vertelde zijn collega Van der Horst een zeer gedetailleerd verhaal. Hij wist zelfs nog de opstelling van het meubilair in de ruimte waar het verhoor plaatsvond. De openingsvraag van De Wit was volgens Van der Horst: "Vertelt u maar'. Daarop had mevrouw Post een uitgebreid verhaal verteld. Ze was bij mevrouw Kolstee, die ging de kamer uit, zij stal cheques, dat zag mevrouw Kolstee en zei dat dit niet mocht, toen vond er een worsteling plaats, toen heeft ze het snoer genomen en haar keel dicht geknepen, ze werd zenuwachtig door het rinkelen van de telefoon enzovoorts.

Hetzelfde verhaal dus zoals dat door van der Geest op papier was gezet in zijn proces-verbaal. Maar wel met een opmerkelijk verschil. Volgens het proces-verbaal van rechercheur Nico van der Geest had Ina Post uit het berghok een stuk elektriciteitssnoer gepakt om het slachtoffer te wurgen, maar volgens Van der Horst had Ina Post daarvoor het snoer van de schemerlamp gebruikt. Helaas vroeg de voorzitter van het Hof en ook Ina’s advocaat Acda daar niet op door. Het snoer van de schemerlamp? Met de schemerlamp er nog aan vast? Het moordwapen was nooit teruggevonden. Was het snoer met schemerlamp incluis verdwenen? Of had Ina Post het snoer losgerukt van de lamp?

De herinneringen van de voormalige officieren lopen uiteen. Mevrouw Post "snikte wel eens", herinnert Van der Horst zich, "maar of ze gehuild heeft kan ik me niet meer herinneren." Hoofdofficier de Wit verklaarde echter dat de sfeer juist heel emotioneel was geweest en dat mevrouw Post continue huilde. Volgens de ene officier was de eerste vraag: "Heeft u het wel of niet gedaan"', volgens de ander: "Vertelt u maar". De ene officier herinnert zich dat het antwoord "kort en bondig" was, volgens de ander was het zeer uitgebreid. Volgens de ene officier snikte ze 'wel eens', volgens de ander huilde Ina Post continue.

De Wit had in totaal 4 of 5 contacten gehad met het rechercheteam. "Er is nooit duidelijkheid gekomen over het moordwapen. Ik kreeg alleen de terugmelding dat het snoer niet was gevonden", aldus De Wit. De Wit vond de bekentenis het belangrijkste gegeven, en van mindere importantie vond hij dat mevrouw als laatste bij mevrouw Kolstee was geweest. De schrijfproef met ‘het haaltje aan de d’ en de zenuwachtigheid van mevrouw Post had hij niet meegewogen.

De Wit vertelde ook dat hij nooit Het Politiejournaal had gezien, waarin de getuige mevrouw Pontvoort aan twee politiefunctionarissen had gemeld dat de deur en het raam bij mevrouw Kolstee vaak op een kier stonden en dat in het gebouw veel inbraken plaatsvonden. Op een vraag van Ina's advocaat Paul Acda zei De Wit dat achteraf gezien het onderzoek "breder, degelijker en nauwkeuriger had gemoeten", maar dat hij toch nog altijd achter de bewezenverklaring staat. Volgens De Wit trekt ook de CEAS geen vergaande conclusies over de daderkennis en is er van grote druk niets gebleken.

Beide officieren van justitie hadden de indruk gehad, dat de voorgeleiding destijds goed tot Ina Post was doorgedrongen. De Wit: "Mevrouw was rustig." Van der Horst: "Mevrouw kwam op mij over dat ze zich in de nesten had gewerkt." Van de voorgeleiding had de Wit later een proces-verbaal opgemaakt, 'een half A4-tje'.

De behandeling van de zaak gaat op 20 september verder. Dan volgen het requisitoir van de advocaat-generaal en het pleidooi van Ina's advocaten. Ook krijgt Ina Post nog een laatste woord. 27 september is nog een reservedag. Ergens in oktober volgt dan de uitspraak (arrest) van het gerechtshof.

Kijk op www.inapost.nl voor meer informatie rondom de zaak Ina Post.